ฟรีแมก ฟรีแมกกาซีนของคนไทย - ฟอรั่มสนทนา: ปรารถนาเถื่อน

FWM

หนังสือของ วาริส

MMM

กระทู้ฟอรั่ม

กระทู้ใหม่

· หวัดมรณะ 26
· ลบค่ะ
· หวัดมรณะ 25
· 14-16ตามตะวัน ณ จันท...
· หวัดมรณะ 24
· if tomorrow never co...
· ลบค่ะ
· หวัดมรณะ 23
· ลบค่ะ
· หวัดมรณะ 22

กระทู้ยอดนิยม

· ปรารถนาเถื่อน - 01	[136]
· ปรารถนาเถื่อน -02	[77]
· ลบค่ะ	[21]
· เพลิงแค้นซาตาน	[15]
· เด็ดดอกฟ้า... สะเ...	[12]

IT Weekly

หนังสือของ ฟีลิปดา

ImagesShack

หนังสือแนะนำ

อ้อมกอดซาตาน
baiboau

เข้าสู่ระบบ

ไม่ได้เป็นสมาชิก?
คลิกที่นี่ เพื่อลงทะเบียน.

ลืมรหัสผ่าน?
ขอรหัสผ่าน ที่นี่.

ผู้กำลังออนไลน์

· บุคคลทั่วไปออนไลน์: 2

· สมาชิกออนไลน์: 0

· สมาชิกทั้งหมด: 1,123
· สมาชิกใหม่: naughty015

ฉบับพิเศษ

พ่อของเรา

สมาชิกออนไลน์ล่าสุด

naughty015	15:09:35
admin	1 day
som	2 weeks
dongsug	2 weeks
bhpong	4 weeks
pong650	4 weeks
lertritt	5 weeks
iamiris	5 weeks
num dorsakun	8 weeks
tontake	8 weeks
jaap007	9 weeks
chakansi	10 weeks
weraya	10 weeks
BigBear	13 weeks
aerian	13 weeks

เว็บไซต์พันธมิตร 120x60

แลกลิงค์แบนเนอร์ ติดต่อได้ที่
editor_FWM@hotmail.com

ร้านด้ายทอง การ์ด&ของชำร่วย
081-687-3591

writer-club.net
เว็บไซต์สำหรับนักเขียน

www.dr-pop.com
เว็บไซต์ Dr. POP

hookratai.in.th
สำนักพิมพ์หูกระต่าย

บทความล่าสุด

· กลอักษร
· ...คู่แท้...
· 6 วิธีทำลายสมอง
· กฏ 20 ข้อในการเขียนน...
· ใครอยากจะเป็นนักเขีย...
· การเขียนหนังสือนะหรื...
· แรงบันดาลใจ ใช่ไหม ....

หนังสือของ อาริตา

ฝากข้อความ

คุณต้องเข้าสู่ระบบเพื่อฝากข้อความ.

khun_j

28/01/2010 17:04

หวัดมรณะ ตอนที่ 26 สถานการณ์สับสน โพสแล้วจ้า

khun_j

18/01/2010 21:04

หวัดมรณะตอนที่ 25 ความว่างเปล่าทั้งต
ัวและหัวใจ โพสแล้วจ้า

khun_j

03/01/2010 19:48

หวัดมรณะ ตอน 24 ใครเจ็บปวดใจ ใครได้ ใครเสีย โพสแล้วจ้า

khun_j

27/12/2009 21:39

หวัดมรณะ ตอนที่ 23 เกมผลประโยชน์ โพสแล้วจ้า

khun_j

20/12/2009 18:05

หวัดมรณะ ตอนที่ 22 ผลสรุป ที่ไม่คาดคิด กับความเจ็บปวด ที่ถูกทรยศ โพสแล้วจ้า

khun_j

13/12/2009 21:06

หวัดมรณะตอนที่ 21 กุญแจไขปริศนา ที่แสนเย้ายวน โพสแล้วจ้า

khun_j

07/12/2009 18:16

หวัดมรณะ ตอน 20 สมมติฐานโหด กลางสังคมละโมภ โพสแล้วจ้า

khun_j

29/11/2009 13:15

หวัดมรณะ ตอนที่ 19 ปริศนา เริ่มคลี่คลาย แต่หัวใจยิ่งเจ็บปว
ด โพสแล้วจ้า

khun_j

22/11/2009 22:46

หวัดมรณะ ตอนที่ 18 ความระทึกใจ ในโรงแรมม่านรูด โพสแล้วจ้า ขอโทษที หายไปสองสัปดาห์

chakansi

17/11/2009 20:35

คุณเจหายไปนานแล้วค
่ะ ฉะฯจำได้นะคะว่าหาย
ไปตั้งแต่วันไหน อิอิ รออ่านอยู่ค่ะ ^^

รายการฝากข้อความ

Popular Downloads

FWM _0_PDF	2820
FWM _01_PDF	2329
FWM _02_PDF	2147
FWM _03_PDF	2097
IT Weekly 05	1501
IT Weekly 21	1168
FWM_0_EXE	1155
Retro Club	1066
พ่อของเรา	1027
MMM 01	1026
Redhat Club	1025
IT Weekly 16	914
IT Weekly 20	903
FreeM@G 01	899
IT Weekly 07	895
IT Weekly 18	883
IT Weekly 13	883
IT Weekly 19	874
IT Weekly 09	871
IT Weekly 17	870
IT Weekly 12	870
IT Weekly 08	870
IT Weekly 11	869
IT Weekly 06	869
FreeM@G 04	869
IT Weekly 01	864
IT Weekly 15	863
IT Weekly 14	863
IT Weekly 04	860
IT Weekly 02	858

ส่งข่าวประชาสัมพันธ์

สำหรับ สนพ. หรือนักเขียนที่ต้องการประชาสัมพันธ์ผลงานหนังสือ
สามารถส่งหนังสือ ประวัติย่อ ข้อมูลต่างๆ ...มาได้ที่

FreeMag 20/408 ม.11 หมู่บ้านอิ่มอัมพร2
ซ.วัดกำแพง บางเชือกหนัง ตลิ่งชัน กทม 10170

หรือที่ Editor_freemag@yahoo.com
คุณหนึ่ง 084-4214-009 , 081-400-7146

ดูกระทู้

ฟรีแมก ฟรีแมกกาซีนของคนไทย :: กระดานนักเขียน :: รักโรแมนติค

หน้า 1 จาก 7: 12 3 4...7

ปรารถนาเถื่อน - 01
baiboau	#1 โพสเมื่อ 29-09-2008 21:24
Moderator ข้อความ: 16 เข้าร่วม: 01.08.08	ตอนที่ 1 หลังจากเพื่อนรุ่นพี่ที่อายุห่างจากเขาเกือบ 20 ปีเสียชีวิตลงพร้อมกับภรรยาด้วยอุบัติเหตุบนท้องถนน เมธาพัฒน์ก็ต้องรับภาระอันหนักอึ้งกับการอุปการะบุตรสาวของเพื่อนรุ่นพี่คนนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เนื่องจากญาติพี่น้องของพวงชมพูนั้นได้เสียชีวิตไปกับเหตุการณ์ร้ายแรงครั้งนั้นเกือบทั้งหมด ส่วนคนที่เหลือก็ไม่มีใครดูดำดูดีหล่อนสักคน ทำให้ภาระทั้งหมดตกมาอยู่ที่เขาคนเดียว แม้เขาจะไม่สะดวกใจนัก แต่คำสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อของพวงชมพูก่อนตาย ก็ทำให้เขาละทิ้งหน้าที่นี้ไม่ได้เช่นกัน! เมธาพัฒน์ส่งพวงชมพูเข้าไปอยู่ที่โรงเรียนประจำตั้งแต่เดือนแรก ๆ ที่รับหล่อนมาอยู่ในบ้าน ตอนนั้นพวงชมพูพึ่งอายุได้ 13 ปีเท่านั้น แต่หล่อนช่างเป็นเด็กสาวที่หน้าตาสะอาดหมดจด แววตาซุกซน ซึ่งมันทำให้หัวใจเขาสั่นไหวแปลก ๆ และตอนนี้เวลาก็ผ่านไปร่วม 6 ปีแล้ว เด็กสาวตาโต ชอบถักเปียสองข้าง กำลังจะกลับมาก่อกวนหัวใจของเขาอีกครั้งหนึ่ง โดยที่เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันได้อีกต่อไป เขารู้ดีกว่าพวงชมพูเทิดทูนเขาแค่ไหน แต่... ทำไมนะเขาถึงทำใจให้อยู่ใกล้ ๆ หล่อนไม่ได้สักที ราวกับว่าหล่อนคือสิ่งต้องห้ามอย่างนั้น นี่เขาหวาดกลัวหล่อน หรือว่าเขาไม่ไว้ใจตัวเองกันแน่! ความน่ารัก แก่นแก้ว ไร้เดียงสาของพวงชมพู มันรังแต่จะฉุดความปรารถนาที่เขาพยายามซุกซ่อนอยู่ในใจ ให้ลุกโชนขึ้นมา มันอาจจะร้อนแรงเกินสิ่งใดขวางได้ เพราะมันเป็นความปรารถนาเถื่อน ที่มีแต่ความงดงามของพวงชมพูเท่านั้นถึงจะดับมันลงได้… ลำแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามอัสดงค่อย ๆ ลาลับโค้งฟ้าลงไป ก็เหมือนกับใจของเด็กสาวแสนสวยที่กำลังห่อเหี่ยวเกินจะทานทนเข้มแข็งต่อไปได้ สาวน้อยหันไปมองรอบ ๆ บริเวณโรงเรียนที่แสนจะเงียบสงัด น้ำตาใส ๆ ไหลออกมาอย่างเสียใจ ความน้อยใจโหมกระหน่ำเข้าใส่ราวกับคลื่นทะเลยักษ์ ทุกคน... เพื่อน ๆ ของหล่อนทุกคนกลับบ้านกันไปหมดแล้ว ไม่มีใครต้องนั่งเศร้าเสียใจ เหมือนหล่อน ทุกคนมีญาติอันเป็นที่รักมารับกลับบ้านกันหมด เหลือแต่หล่อนคนเดียว! พวงชมพูเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มอย่างหม่นหมอง ทำไมนะ ทำไมอาต้นของหล่อนถึงไม่เคยใยดีหล่อนสักนิด แม้ว่าหล่อนจะเรียกร้องความสนใจจากเขาแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยให้ความสนิทสนมกับหล่อนเลย เขาไม่รักหล่อน! เขารังเกียจหล่อน! เขาคงจะลำบากใจมากซินะ ที่ต้องมารับภาระในการส่งเสียหล่อน คิดแล้วพวงชมพูก็อดสะอื้นไห้ออกมาอีกไม่ได้ “อาต้นใจร้าย ใจร้ายที่สุด”พวงชมพูลุกขึ้นจากม้านั่ง ก่อนจะเงยหน้ากู่ร้องออกมาเสียงดังสนั่นอย่างระบายอารมณ์ โดยที่หล่อนไม่รู้ว่ามีใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้หล่อน “อาใจร้ายกับชมพูมากมายขนาดนั้นเลยหรือครับ”เสียงเข้มคุ้นหูที่ดังขึ้นข้างหลัง พวงชมพูยืนนิ่ง หล่อนไม่กล้าหันไปมองเขา สาวน้อยรีบยกสองมือขึ้นป้ายน้ำตาตัวเองให้แห้ง หล่อนไม่ต้องการให้เขามาหัวเราะเยาะหล่อน หล่อนไม่ต้องการให้เขาเห็นว่าหล่อนเป็นเด็กขี้แย “อาขอโทษครับที่ตอนแรกไม่ได้มารับชมพูด้วยตัวเอง”เมธาพัฒน์พูดขึ้นเสียงเรียบ ก่อนจะเดินอ้อมไปหยุดตรงหน้าของเด็กสาวในปกครอง ใบหน้าของเขาสุดแสนจะราบเรียบ พวงชมพูเห็นแล้วก็ยิ่งเศร้าใจหนักเข้าไปอีก “แต่ชมพูก็น่าจะกลับไปพร้อมกับคนขับรถ ไม่น่าดื้อเลย”สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความน้อยใจ ดวงตาสวยฉ่ำไปด้วยน้ำตา ความปลื้มปิติที่เห็นเขาปรากฏตัวจางหายไปสิ้น เมื่อฟังคำพูดของเขาจบ เมธาพัฒน์เห็นพวงชมพูร้องไห้ก็หน้าเสีย เขาพยายามจะอ้าปากอธิบาย แต่พวงชมพูไวกว่า “ถ้าเกลียดกันนัก ก็ไม่ต้องมารับหรอก ถึงแม้ไม่มีอาต้น ชมพูก็อยู่ได้”น้ำตาที่คิดไว้ว่าจะไม่ให้เขาเห็น ก็ทรยศไหลออกมาอย่างท่วมท้น เรียวปากอิ่มของหล่อนเม้นเขาหากันแน่น ความเสียใจ ความน้อยใจทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะชมพู ที่อาไม่ได้มารับตั้งแต่แรกก็เพราะว่าอามีธุระสำคัญมาไม่ได้ อาถึงต้องให้คนอื่นมารับ”เมธาพัฒน์คว้าแขนของพวงชมพูไว้ เมื่อเห็นหล่อนจะเดินหนีไป สาวน้อยดิ้นรนอย่างพยศสุดแสน “อย่ามายุ่งกับชมพูนะ!”พวงชมพูข่อฟ่อ มองอาหนุ่มที่ตนแอบรักอย่างแค้นเคือง “แต่เมื่อชมพูไม่ยอมกลับไปกับคนขับรถ อาถึงต้องทิ้งภาระทุกอย่างแล้วก็รีบแจ้นมารับชมพูด้วยตัวเอง แค่นี้ชมพูยังไม่พอใจอีกหรือไงครับ หรือว่าต้องให้อากลายเป็นคนไร้ความรับผิดชอบไปซะก่อนถึงจะพอใจ”เมธาพัฒน์พูดออกมาอย่างเหลืออด “แต่... อาต้นก็น่าจะมารับชมพู อาต้นก็รู้ว่าชมพู..”หญิงสาวหยุดดิ้นรน “ถึงแม้อาจะรู้ แต่บางอย่างอาก็ทำไม่ได้! คราวนี้กลับบ้านกันได้หรือยัง หรือว่าต้องให้อาคุกเข่าสารภาพผิดซะก่อน ชมพูถึงจะยกโทษให้กับอา”ริมฝีปากล่างของหล่อนสั่นระริก หล่อนรักเขา หลงรักเขาเหลือเกิน ทำไมหล่อนจะให้อภัยเขาไม่ได้ หล่อนไม่ได้เกลียดเขาสักหน่อย ตรงกันข้าม กลับรักเขาจนหมดหัวใจต่างหาก “ค่ะ ชมพูจะกลับบ้าน”เมื่อเห็นหล่อนพยักหน้ารับ เมธาพัฒน์ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ชายหนุ่มอมยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางเช็ดน้ำตาราวกับเด็ก ๆ ของสาวน้อยตรงหน้า “บ้านของเราครับ”เมธาพัฒน์เดินจูงมือให้เด็กสาวในปกครองเดินไปที่รถของเขาที่จอดอยู่หน้าโรงเรียน ระหว่างทางพวงชมพูไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ซึ่งมันผิดวิสัยของหล่อนยิ่งนัก “ยังไม่หายโกรธอาอีกหรือครับ อาขอโทษ”เมื่อเห็นหล่อนยังไม่ตอบโต้อะไร เมธาพัฒน์จึงหยุดเดิน ก่อนจะคว้าร่างบางของหล่อนให้มาเผชิญหน้า “อาให้ทำโทษ”ชายหนุ่มยืนมือของตัวเองออกไปตรงหน้าสาวน้อยที่ถักผมเปียสองข้าง พวงชมพูมองเขาอย่างแปลกใจ ก่อนที่เรียวปากอิ่มสีสวยของหล่อนพูดออกมา “อายืนมือมาทำไมคะ”สาวสวยถามอย่างสงสัย คิ้วงามขมวดเข้าหากันยุ่ง เมธาพัฒน์ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ซึ่งรอยยิ้มอย่างนี้นี่เองที่ทำให้หล่อนตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเจอ เขาอ่อนโยน สุภาพ แต่หล่อนรู้ดีว่า ถ้าเขาคิดจะร้อนเมื่อไหร่ ใครก็ยากจะดับได้ “ก็ให้ชมพูทำโทษอาไงครับ อ่ะ ตีได้เลย ตามใจชอบ”คำพูดของเขาทำให้พวงชมพูเชิดหน้าขึ้นอย่างแง่งอน นี่เขาเห็นหล่อนเป็นเด็กนักหรือไง ถึงได้ใช้วิธีง้องอนแบบนี้ “ชมพูไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะคะ ชมพูอายุ 19 ปีแล้ว และก็มีแฟนได้แล้วด้วย”พวงชมพูพูดออกมาเสียงขุ่น ก่อนจะเดินลิ่ว ๆ ตรงไปที่รถ โดยไม่หันกลับมามองอาหนุ่มของตัวเองแม้แต่น้อย เมธาพัฒน์ยืนงงเหมือนถูกใครตีกบาลเอา แฟนเหรอ! พวงชมพูมีแฟนแล้วหรือนี่! ชายหนุ่มคิดอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน แต่เจ้าสิ่งนี้มันก็ทำให้อารมณ์เขาขุ่นมัวสุด ๆ อีกต่างหาก ชายหนุ่มเดินตามเด็กสาวในปกครองของตนเองไปที่รถ ก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งประจำที่ ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปทันที พวงชมพูแอบมองเขาผ่านหางตา หล่อนเห็นใบหน้าของเขากระด้างขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ความเงียบแผ่รัศมีปกคลุมไปทั่วคันรถอยู่นานแสนนาน แต่แล้วเสียงห้าวเย็นชาของเขาก็ทำลายความเงียบงันนั้นไปจนหมดสิ้น “อาคิดว่า ชมพูยังเด็กเกินไป กับคำว่าแฟนนะ”พวงชมพูอดแปลกใจไม่ได้กับคำพูดลอย ๆ ของเขา เขาทำเหมือนหวง แต่พอหล่อนอยู่ใกล้ ๆ เขา เขากลับวิ่งหนี โอ้... นี่หล่อนเดาใจเขาไม่ถูกเลยจริง ๆ “อาต้นพูดอะไรคะ ชมพูอายุ 19 แล้วนะคะ ไม่เด็กแล้ว แต่ถึงแม้อาจะมองชมพูว่าเป็นเด็ก แต่ผู้ชายคนอื่นเขาไม่ได้คิดแบบอาต้นสักหน่อย”พวงชมพูเชิดหน้าขึ้นก่อนจะพูดยียวนเขากลับไป ผลก็คือหัวของหล่อนแทบจะกระแทกกับกระจกหน้ารถตาย เพราะเขาเหยียบเบรกกะทันหัน รถจอดสนิท... เมธาพัฒน์จ้องมองพวงชมพูนิ่ง ถ้าหล่อนมองไม่ผิด ในดวงตาคมรียาวของเขานั้นต้องเป็นกองเพลิงอย่างแน่นอน เขาโกรธ! โกรธหล่อนเรื่องอะไร “ใจแตกแล้วหรือไง มีผู้หญิงที่ไหนเขาคิดแบบชมพูกันบ้าง อาไม่อยากให้ชมพูคิดถึงเรื่องผู้ชายจนกว่าจะจบปริญญาซะก่อน”หล่อนเห็นเขาขบกรามจนเป็นสันนูน ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนของเขากระด้างขึ้นหน้ากลัว แต่มันก็ค่อย ๆ จางหายไป เมื่อเขาควบคุมตัวเองได้ “อาต้นอย่ามาดูถูกชมพูนะ”พวงชมพูตวาดแว๊ดกลับไปอย่างมีอารมณ์ “เราจะพูดเรื่องนี้กันอีกทีที่บ้านของเรา ตอนนี้อาจะต้องพาเธอกลับบ้านให้เร็วที่สุดซะก่อน”เขาตัดบทเอาดื้อ ๆ สาวน้อยมองเขาอย่างแค้นเคือง เขาไม่ต้องการหล่อน แต่ดูเหมือนเขาก็ไม่ต้องการให้หล่อนใกล้ชิดผู้ชายคนไหนด้วย จะขังหล่อนไว้ทำไมกัน! รถคันหรูทะยานสู่ท้องถนนที่ทอดยาวสุดสายตา ต้นไม้ริมข้างทางช่วยทำให้จิตใจของเด็กสาวบรรเทาเบาบางจากความเศร้าใจลงได้บ้าง แต่มันไม่มีทางหมดไปอย่างแน่นอน... และไม่นานบ้านที่หล่อนจากไป 6 ปีเต็มก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า หล่อนคิดถึงที่นี่มาก... พวงชมพูนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในอดีต วันที่หล่อนมาถึงไร่ดวงตะวันครั้งแรก ชายหนุ่มผู้มีหน้าตาหล่อเหลาปรากฏกายขึ้นตรงหน้า รอยยิ้มของเขาช่างอ่อนโยน อ้อมแขนของเขาช่างอบอุ่น และคำพูดปลอบประโลมของเขาก็ทำให้หัวใจดวงน้อยของหล่อนโบยบินไปกองอยู่แทบเท้าของเขาทันที ตอนนั้นหล่อนรู้ตัวเองดีว่า หล่อนยังคงเด็กนักสำหรับการเป็นเจ้าสาวของเขา เพราะถึงอย่างไรอาหนุ่มของหล่อนไม่มีทางมองหล่อนแบบคนรักอย่างแน่นอน ดังนั้นหล่อนจึงเฝ้ารอ รอแล้วรอเล่า รอจนกระทั่งตัวเองเป็นสาวเต็มตัว รอที่จะตอบแทนบุญคุณของเขาด้วยชีวิตทั้งหมดของหล่อน แต่เขากลับไม่ต้องการ! พวงชมพูตื่นจากความฝันในทันที เมื่อนึกถึงความใจดำของเขาที่ทำไว้กับหล่อน ในปีแรกที่หล่อนถูกส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ อาต้นของหล่อนจะหมั่นแวะเวียนไปเยี่ยมเยียนหล่อนไม่เคยขาด ปิดเทอมก็จะรับหล่อนกลับมาเที่ยวเล่นที่บ้าน แต่ก็แค่สองปีแรกเท่านั้นที่ผู้ปกครองของหล่อนคอยเอาใจใส่หล่อน เพราะหลังจากนั้นมาแม้แต่เงาของเขา หล่อนก็แทบจะไม่ได้เห็น วันปิดภาคเรียนเขาก็ไม่มารับกลับไปเที่ยวบ้านไร่อย่างเคย เขาให้เหตุผลว่า เขางานยุ่ง ไม่มีเวลา และเพราะอย่างนี้ไง หล่อนถึงได้ก่อเรื่องอยู่เสมอ ก็เพราะหล่อนต้องการพบหน้าเขา ต้องการให้เขามาหาหล่อนบ้าง ไม่ใช่ทอดทิ้งไม่ดูดำดูดีหล่อนอย่างนี้ “เข้าบ้านกันเถอะ อามีของขวัญจะให้ ในโอกาสที่ชมพูเรียนจบ ม.6”เมธาพัฒน์เอื้อมมือหนาแข็งแรงของเขามาแตะที่ต้นแขนของพวงชมพูเบา ๆ และก็สุภาพยิ่งนัก สุภาพจนหล่อนอยากจะให้เขาไปบวชเป็นพระซะเลย! “ชมพูไม่ต้องการ! อย่ามาทำเป็นใจดีไปหน่อยเลย อาต้นเป็นผู้ชายใจดำที่สุดที่ชมพูเคยเห็นมาเลย!”พูดออกมาเสียงเครือก่อนจะวิ่งหายขึ้นไปชั้นบน ถึงแม้จะจากไปนาน แต่หล่อนก็ยังจำได้ดีว่าห้องนอนของตนเองอยู่ตรงไหน สาวน้อยปิดประตูเสียงดังสนั่น ก่อนจะไปล้มตัวนอนร้องไห้บนเตียงอย่างเสียใจ เมธาพัฒน์มองตามร่างบอบบางในชุดนักเรียนของพวงชมพูไปด้วยสายตาอ่อนโยน เส้นผมดำขลับที่ผูกกันจนเป็นเปียสวยงามมัดด้วยริบบิ้นสีดำสั่นไหวไปมาน่ามอง ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ อย่างอ่อนอกอ่อนใจ เขาจะทำยังไงดีนะ... ให้พวงชมพูยอมรับความหวังดีของเขาสักที! เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องนอนทำให้พวงชมพูเงยหน้าขึ้นจากหมอน หญิงสาวผลินหน้าไปมองที่ประตูห้องอย่างแง่งอน หล่อนรู้ดีว่าใคร “พวงชมพู อาขอเข้าไปหน่อยนะครับ”คำพูดของเขาช่างสุภาพเหลือเกิน แต่ทำไมนะ หล่อนกับเกลียดความสุภาพของเขาเหลือกำลัง หญิงสาวดันตัวลุกขึ้นนั่ง มือน้อย ๆ ของหล่อนยกขึ้นป้ายน้ำตาจนแห้ง “ชมพูไม่อยากคุยกับอาต้น ไปให้พ้นหน้าชมพูเลย ไหน ๆ อาต้นก็ไม่ได้เต็มใจจะเห็นหน้าชมพูอยู่แล้วนี่”คำตัดพ้อของเด็กสาวทำให้เมธาพัฒน์ตัดสินใจถือวิสาสะเปิดประตูห้องนอนของหล่อนเข้าไป “เราคุยกันได้ไหม”เขาถามขึ้นเมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้ว หญิงสาวเกือบจะใจอ่อนกับคำพูดอ่อนโยนของเขาอยู่แล้วเชียว แต่พอเห็นเขาเปิดประตูห้องทิ้งไว้เท่านั้นแหละ องศาความร้อนของหล่อนก็พุ่งปรี๊ดจนระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ นี่เขากลัวหล่อนจะปล้ำเขาหรือไง ถึงได้เปิดประตูอ้าซ่าไว้อย่างนั้น! “ไม่จำเป็น และถ้ากลัวจะเสียชื่อเสียงเพราะเข้ามาให้ห้องชมพู อาต้นออกไปซะดีกว่า”พวงชมพูพูดจบแล้ว หล่อนก็หันไปหยิบหนังสือแฟชั่นที่โต๊ะข้างเตียงขึ้นมาอ่าน เด็กสาวทำท่าทางสบายอารมณ์จนเขาหมั่นไส้ “พวงชมพู วางหนังสือพวกนั้นแล้วเงยหน้ามาพูดกับอาก่อนได้ไหมครับ”หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะทิ้งหนังสือเล่มที่อยู่ในมือลงบนพื้นห้องเสียงดังโครม ก่อนจะขยับตัวพิงหมอนที่หล่อนหยิบซ้อนกันไว้ที่หัวเตียงด้วยท่าทางสุขกายสบายใจเหลือคณานับ เมธาพัฒน์มองอย่างเข่นเขี้ยว เขาสาบานได้เลยว่า ถ้าหล่อนเป็นเด็ก ๆ เขาจะจับหล่อนตีก้นซะให้เข็ด แต่... หล่อนเป็นสาวแล้ว และก็สวยซะด้วย! เขารู้ว่ามานานแล้ว ว่าหล่อนต้องเจริญเติบโตขึ้นเป็นสาวสวยแบบนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้พบหน้าหล่อน เด็กสาววัย 13 ปีที่กำลังโศกเศร้าเพราะความสูญเสียที่มาเร็วเกินไป พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ และเมื่อเขารู้ตัวว่าหล่อนจะมีอิทธิพลกับเขา เขาจึงต้องหลีกเลี่ยงทุกวิถีทางที่จะใกล้ชิดกับหล่อน แต่ดูเหมือนหล่อนจะไม่พยายามเข้าใจความปรารถนาดีของเขาเลยสักนิด เพราะหล่อนจะต้องแง่งอนให้เขาง้อแบบนี้ประจำ และที่สำคัญ... เขาก็ทำใจแข็งกับหล่อนไม่ได้นานซะด้วย “เรื่องเมื่อเย็นนี้”เมธาพัฒน์กำลังจะอธิบาย แต่หล่อนขัดขึ้นเสียงขุ่น “ลืมมันไปได้เลยค่ะ อาต้น”เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาท้าทาย “เห็นไหม ชมพูสบายดี ไม่ได้ทุกข์ใจอะไรสักหน่อย”หล่อนยิ้มให้เขา ทำเป็นร่าเริง แม้ภายในจะเจ็บหนักแค่ไหนก็ตาม “นั่นคือสิ่งที่ชมพูต้องการอย่างนั้นหรือ”เขาถามเสียงเครียด แต่ไม่ได้เคร่งเครียดแค่น้ำเสียงเท่านั้น ใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างกับเทพบุตรชั้นฟ้าของเขาก็เครียดขรึมลงไปด้วย “ค่ะ อาต้นไม่ได้มีอิทธิพลอะไรกับชมพูมากนักหรอก แค่ผู้ปกครอง ชมพูแค่อยากแกล้งอาต้นเล่น ๆ ให้อาต้นทุกข์ ชมพูเห็นแล้วสนุกดี เลยขยันทำบ่อย ๆ ก็แค่นั้น”หล่อนพูดแล้วเชิดหน้า มองเขาก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างขบขัน “แค่นั้นเองหรือ! ที่เธอต้องการจากอา”เขาพูดออกมาเสียงเย็นชา พร้อมทั้งรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของเขา หล่อนอาจจะไม่รู้ว่าเขาหัวเราะอะไร แต่เขารู้ตัวเองดีเชียวแหละ ว่าตัวเองน่าสมเพชแค่ไหน และเมื่อหล่อนพยักหน้าตอบ ร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามของเขาก็เดินดุ่ม ๆ ออกไปจากห้องนอนของหล่อนทันที และเมื่อสิ้นเสียงปิดประตูลง รอยยิ้มที่พยายามปั้นไว้ก็จางหายไป น้ำตาที่กักไว้ก็ทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก “อาต้นไม่รักชมพูแล้ว อาต้นเกลียดชมพู”ใบหน้างามของหล่อนอาบไปด้วยคราบของน้ำตาอีกครั้ง เสียงสะอื้นที่แสนเจ็บปวดถูกกักเก็บไว้มิดชิดในฝ่ามือที่หล่อนยกขึ้นปิดเรียกปากของตัวเองไว้ เมธาพัฒน์พาร่างสูงใหญ่แข็งแรงของตัวเองไปเดินทอดอารมณ์อยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ เมื่อคิดไปถึงความขัดแย้งระหว่างเขากับพวงชมพู เขายังจำคำสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อของพวงชมพูไม่เคยลืม พ่อของหล่อนบอกให้เขาดูแลหล่อนจนกว่าหล่อนจะเป็นฝังเป็นฝากับผู้ชายดี ๆ สักคน แต่ทำไมนะ เขาถึงไม่เคยกระตือรือร้นเรื่องหาคู่ครองให้กับพวงชมพูเลย ไม่ใช่! มันไม่เคยมีอยู่ในสมองของเขาเลยต่างหาก! เมธาพัฒน์เดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ จนไปหยุดยืนอยู่ที่แปลงกุหลาบที่ด้านหลังของตัวบ้าน แปลงกุหลาบที่เขาลงมือปลูกมันขึ้นมาด้วยตัวเองเมื่อ 3-4 ปีก่อน มันมีแต่กุหลาบสีชมพูเท่านั้น เพราะอะไรนะเหรอ... ชายหนุ่มแอบขำตัวเอง ก็เพราะเวลาพวงชมพูงอนเขา เจ้าดอกกุหลาบสีชมพูนี่แหละ ที่มันทำให้หล่อนใจอ่อนลงได้ แม้ว่าบางครั้งหล่อนจะทำตัวไม่มีเหตุผล แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงต้องยอมให้หล่อนชนะซะทุกทีไป ชายหนุ่มคิดแล้วก็อดรู้สึกสงสารตัวเองขึ้นมาไม่ได้ เมธาพัฒน์หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านอีกครั้งหนึ่ง และเขาก็ไม่คิดจะลืมเด็ดเจ้าดอกกุหลาบสีชมพูแสนงามดอกนั้นติดมือมาด้วย หลังจากที่หมกตัวอยู่ในห้องน้ำอยู่นาน ร่างบอบบางที่พันรอบกายด้วยผ้าขนหนูสีชมพูเพียงผืนเดียวก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าที่งดงามตามธรรมชาตินั้นเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด แต่หล่อนก็ก้าวออกมาได้ไม่กี่ก้าว เท้าบางขาวสะอาดของหล่อนก็ต้องชะงักอยู่กับที่ด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นอาหนุ่มของหล่อนยืนหันหลังให้หล่อน สองแขนกำยำของเขาจับอยู่ที่ขอบหน้าต่าง จ้องมองออกไปข้างนอก และก็ดูเหมือนเขาจะใจลอยซะด้วย เพราะเขาไม่รู้ตัวสักนิดว่าหล่อนปรากฏกายขึ้นแล้ว “อาต้น เข้ามาทำไมคะ!”เสียงหวานที่เจือไปด้วยความแปลกใจของพวงชมพู ทำให้เมธาพัฒน์รู้สึกตัวจากการครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เขาหันกลับมาหาหล่อน แล้วเขาก็ตกใจแทบช๊อค โอ้... พระเจ้า! นี่เขากำลังฝันไปใช่ไหม เขาฝันไปแน่ ๆ เขาฝันจริง ๆ ชายหนุ่มยกสองมือของตัวเองขึ้นขยี้ตา ราวกับไม่เชื่อกับภาพตรงหน้าที่ได้เห็น! เรือนร่างของผู้หญิงที่โตเป็นสาวเต็มตัว งดงาม! อยู่ภายใต้ภายขนหนูสีชมพูผืนเล็ก เนินอกขาวผ่องอวบอิ่มดันล้นเบียดขึ้นมา จนเจ้าผ้าผืนน้อยนั้นแทบจะปิดไม่มิด เมธาพัฒน์ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตอนนี้ในลำคอของคำแห้งผาก ราวกับกำลังเดินหลงทางอยู่ในทะเลทรายกว้าง และหล่อนก็คือโอเอซิสสำหรับเขา! ผมเส้นเล็กสีดำสนิทของหล่อนที่เขามักจะเห็นมันถูกมัดรวมกันถักเป็นเปียไว้สองข้าง และผูกด้วยริบบิ้นสีดำ ตอนนี้ถูกปล่อยลงมาคลอเคลียไหล่เปลือยเปล่ามันสวยงามจนเขาอยากจะสอดนิ้วเข้าไปลูบไล้มัน เรือนร่างที่เขาเคยคิดว่าหล่อนยังเป็นเด็กสาวอยู่นั้น ตอนนี้มันกลายเป็นเรือนร่างของสาวงามที่มีหุ่นราวกับนาฬิกาทราย อวบอัดทรมานใจผู้ชายยิ่งนัก... ตอนนี้เรือนกายแข็งแรงของเขาแข็งขึงขึ้นมาทันที ภาพที่ประสบพบด้วยไม่ได้คาดคิดมาก่อนตรงหน้า ทำให้การควบคุมตัวเองของเขาลดถอยลงสุดกู่ แต่ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษทำให้เขาต้องรีบเหยียบเบรกความปรารถนาของตัวเองให้หยุดลงอย่างกะทันหัน แม้ใจจริงแล้ว... เขาอยากจะกระชากเจ้าผ้าขนหนูผืนนั้นออกมาจากเรือนร่างของหล่อนมากแค่ไหนก็ตาม โธ่... พระเจ้า ทำไมต้องส่งเขาเข้ามาตอนนี้ด้วย ทำไมต้องให้เขาเห็นสิ่งที่เขาพยายามหนีด้วย “นี่เธอต้อนรับอาด้วยชุดนี้นะหรือ!”หลังจากตะลึงอยู่นาน พวงชมพูก็ได้สติ หล่อนหันรีหันขวางอย่างคิดอะไรไม่ออก หล่อนไม่รู้ว่าเขาจะเข้ามาตอนนี้ เพราะปกติเขาจะไม่เหยียบมาเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวเงยหน้าที่แดงก่ำไปด้วยความอับอายของตัวเองขึ้นมองเขา สายตาของหล่อนประสานกับดวงตาสีเข้มของเขาแล้ว ก็เหมือนกับถูกสะกด “อะ...อาต้นไม่เคาะประตู…”หญิงสาวคิดคำพูดได้แค่นั้น ตอนนี้หัวใจของหล่อนพุ่งทะยานขึ้นไปสู่ดาวอังคารก่อนจะกระเด้งกลับมายังพื้นโลก หลายต่อหลายครั้งจนหล่อนเหนื่อยหอบ แม้แต่แรงจะหายใจหล่อนก็ยังขาดแคลน ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนสีเข้มทำให้หล่อนรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความต้องการบางอย่างกำลังทะยานเข้าใส่หล่อนอย่างจัง จนหล่อนแทบจะเก็บไว้ไม่มิด! “อาเคาะแล้ว…”เสียงห้าว ๆ ของเขาพึมพำออกมา สายตาของเขายังจับจ้องอยู่ที่ร่างกายของหล่อนอย่างควบคุมไม่ได้ และสุดท้ายหล่อนก็เห็นเขาหลับตาลง เหมือนกับจะข่มอะไรบางอย่าง “ถ้าอาลืมตาขึ้นอีกครั้ง หวังว่าชมพูคงแต่งตัวเรียบร้อยแล้วนะครับ”เขาพูดขึ้นทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ลืมตา ความร้อนฉ่าจากความอับอายค่อย ๆ แล่นขึ้นจากลำคอสู่นวลแก้มทั้งสองข้างของหล่อนช้า ๆ หญิงสาวรีบถอนสายตาจากร่างกายที่น่ามองของเขา ก้มลงมองตัวเอง ก่อนจะอุทานออกมาอย่างตกใจ นี่หล่อนลืมไปสนิทเลยว่า หล่อนกำลังอยู่ในชุดอะไร! และด้วยความรีบร้อนที่จะวิ่งหนีเข้าห้องน้ำ ทำให้สาวน้อยเสียหลักวิ่งชนเข้ากับขาโต๊ะเครื่องแป้งที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ ผลก็คือร่างบอบบางของหล่อนล้มลงไปกองกับพื้นห้อง และเจ้าผ้าขนหนูเจ้ากรรมก็เลื่อนหลุดไปกองอยู่ที่เอว หญิงสาวร้องออกมาอย่างเจ็บปวด และเสียงร้องของหล่อนก็ทำให้เมธาพัฒน์ลืมตาขึ้นมาทันที แต่ภาพที่เขาเห็น ทำให้เขาแทบอยากจะเอาหัววิ่งชนข้างฝาตาย ผู้หญิงสาวสวยนอนระทวยอยู่กับพื้น ร่างกายเปลือยเปล่า โอ้... แล้วนี่เขาจะทานทนอะไรต่อไปได้นานแค่ไหนกัน “ชมพูเจ็บขา... อาต้น...”เสียงร้องขอความช่วยของหล่อนทำให้เมธาพัฒน์จำต้องสลัดความคิดอกุศลออกไปโดยฉับพลัน ชายหนุ่มรีบก้าวฉับ ๆ เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำออกมาส่งให้พวงชมพู “ใส่ซะก่อน อาไม่ใช่พระอิฐพระปูนหรอกนะครับ”น้ำเสียงของเขาไม่ได้อยู่ในโทนเสียงปกติ หล่อนรู้ดี พวงชมพูรีบรับเสื้อคลุมจากเขามาคลุมร่างของตัวเองอย่างรวดเร็ว ความอับอายแล่นไปทั่วร่าง “คะ... คือชมพูไม่ได้ตั้งใจ...”หญิงสาวปฏิเสธตะกุกตะกัก “ไม่... ชมพูตั้งใจจะยั่วอาต่างหาก”หล่อนเห็นกรามเขาขบกันเป็นสันนูน ใบหน้าหล่อเหลาของเขากระด้าง แลดูดิบเถื่อนขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ก่อนที่พวงชมพูจะซึมซับคำพูดกล่าวหาของเขาได้ ร่างบางของหล่อนก็ถูกอุ้มขึ้นมาอยู่ในวงแขนแข็งแกร่งของเขาแล้ว หญิงสาวตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นใจ “อาจะพาชมพูไปนอนที่เตียง แล้วจะเรียกเด็กรับใช้ขึ้นมาดูแล...”เขากัดฟันพูดออกมา ก่อนที่หล่อนจะทันถามออกไป และไม่ช้าร่างบางของหล่อนก็ถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะดึงผ้าห่มมาห่อตัวหล่อนจนมิด ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเมื่อเขาสามารถขจัดความเย้ายวนของพวงชมพูให้พ้นสายตาไปได้ “จำไว้นะ อย่าทำแบบนี้กับใครอีก เพราะไม่มีใครจะทนได้เหมือนกับอา!”เมธาพัฒน์คำรามออกมาเสียงแผ่วเบา แต่มันช่างน่ากลัวยิ่งนักสำหรับพวงชมพู “แต่อากำลังเข้าใจผิดนะคะ ชมพูไม่รู้ว่าอาจะเข้ามา และถึงจะรู้ก็ไม่แปลก ถ้าชมพูจะแก้ผ้าในห้องนอนของตัวเอง”พวงชมพูเถียงออกมาด้วยเสียงไม่มั่นคงนัก เพราะความใกล้ชิดกับเขาที่หล่อนปรารถนามานานหลายปีทำให้เลือดสาวในกายของหล่อนตื่นเต้นรุนแรงราวกับคลื่นมหาสมุทร “เอาล่ะ เราเลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว!”เมธาพัฒน์สั่งเสียงเข้ม หล่อนเห็นเขาเดินตรงไปที่โต๊ะตัวเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ หน้าต่าง บานที่หล่อนเห็นเขายืนเหม่ออยู่ ตอนหล่อนออกมาจากห้องน้ำ “แต่ชมพูไม่...” “หมดหรือยัง ไอ้ความเกเร ไอ้ความเกรี้ยวกราดเอาแต่ใจเนี่ย หมดหรือยังครับ!”เมธาพัฒน์ถามเมื่อเดินกลับมาหยุดตรงข้างเตียงที่หล่อนนอนอีกครั้งหนึ่ง ดวงตาสุดเซ็กซี่ของเขาเป็นประกายด้วยความโกรธอย่างไม่ปิดบัง “ชมพูไม่ใช่เด็กนะ อย่ามาว่าชมพูแบบนั้น”หญิงสาวโต้กับอย่างเผ็ดร้อน คำพูดของเขาทำให้หล่อนรู้สึกว่า เขาเห็นหล่อนเป็นเด็กตัวน้อยอยู่เสมอ แต่หล่อนไม่ต้องการให้เขามองหล่อนแบบนั้นสักหน่อย! “พวงชมพู...”เขาดุ พร้อมกับถอนหายใจออกมาแรง ๆ จนหล่อนได้ยิน “โอเค อายอมแพ้เธอแล้วพวงชมพู อาขอสงบศึก...”เมธาพัฒน์อ้อนวอน อย่างอ่อนอกอ่อนใจ ดอกกุหลาบสีชมพูในมือของเขา ถูกยื่นมาตรงหน้า สาวน้อยเงยหน้ามองเขาอย่างตกตะลึง “อาแค่อยากให้ดอกกุหลาบกับชมพูเท่านั้น”เขาพูดออกมาเสียงเบา แหบเครือในลำคอ ใบหน้าของเขามีสีเลือดเข้มขึ้นจนพวงชมพูสังเกตได้ โดยเฉพาะบริเวณโหนกแก้มสูงของเขา เขาอาย! “อารู้สึกผิดไม่น้อยกับเรื่องเมื่อเย็นนี้ ยกโทษให้อานะครับชมพู...”เขาพูด น้ำเสียงนุ่มนวล “อาต้น...”หญิงสาวครางเรียกชื่อเขาเสียงสั่นไหว ก่อนจะยื่นมือไปรับดอกกุหลาบแสนสวยจากมือของเขาราวกับต้องมนต์สะกด ก็ท่าทางอย่างนี้ของเขา กริยาของเขา และการกระทำที่แสนจะอ่อนโยนของเขา แบบนี้ไง ที่ทำให้หล่อนหลงรักเขาหัวปรักหัวปรำ หล่อนสงสัยนัก ว่าเขาสุภาพอย่างนี้กับผู้หญิงทุกคนหรือเปล่า! “ชมพูไม่โกรธอาต้นแล้วค่ะ ชมพูขอโทษที่งี่เง่าไปหน่อย”เมธาพัฒน์ยิ้มออกมา เมื่อได้ฟังคำพูดที่แสดงว่ารู้สึกผิดของเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียงตรงหน้า เขายิ้มให้หล่อน ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตู “เดี๋ยวอาจะให้สาวใช้เอาอาหารมาให้นะครับ”เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตู และเมื่อพูดจบก่อนเดินหายไปพร้อมกับบานประตูที่ถูกปิดสนิทลงอย่างแผ่วเบา พวงชมพูนอนยิ้มหวานมองดอกกุหลาบสีชมพูในมือของตัวเองอย่างมีความสุข หญิงสาวจรดเจ้าดอกไม้แสนสวยนั้นกับปลายจมูกโด่งเชิดของตัวเอง เพื่อซึมซับกลิ่นหอมหวนของมัน พลางนึกไปถึงเจ้าดอกกุหลาบสีชมพูเกือบร้อยดอกที่ถูกหล่อนทับไว้ใต้หนังสือเรียนจนแห้งเป็นรูปสวยงาม หล่อนได้มันมาจากเขาทุกดอก เพราะพอหล่อนทะเลาะกับเขาทีไร อาของหล่อนก็จะขอโทษหล่อนด้วยดอกกุหลาบสีชมพูหนึ่งดอกทุกครั้งไป แม้ทุกครั้งที่ขัดแย้งกันหล่อนจะเป็นฝ่ายผิดเสมอก็ตาม “ก็อาต้นดีซะขนาดนี้... แล้วจะให้ชมพูเลิกรักอาต้นได้ยังไงคะ”หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง และเมื่อนึกถึงสายตาที่เมธาพัฒน์ใช้มองหล่อนตอนที่หล่อนเปลือยเปล่า หญิงสาวอดร้อนวูบวาบไปทั่วตัวไม่ได้ หลังจากที่ไปสั่งสาวใช้ให้ขึ้นไปดูแลแม่เด็กสาวตัวแสบแล้ว เมธาพัฒน์ก็เดินมุ่งหน้าตรงไปยังสระว่ายน้ำอย่างรีบเร่ง เขาจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งตัวลงไปในสระน้ำกว้างใหญ่ตรงหน้า การที่เขาได้แหวกว่ายอยู่ในน้ำเย็น ๆ เป็นระยะทางไกล ๆ นั้นทำให้ความอึดอัดบางอย่างเริ่มลดลง ชายหนุ่มยืนพิงขอบสระน้ำ หอบหายใจออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่ถึงแม้อาการรุ่มร้อนของเขาจะหมดไปกับการว่ายน้ำแล้วก็ตาม แต่สงครามภายในหัวใจของเขานั้นมันไม่มีทางดับลงได้แน่ ถ้าเขายังอยู่ใกล้ ๆ แม่เด็กสาวในปกครองตัวแสบนั้น.. โปรดติดตามตอนต่อไปค่า แก้ไขโดย baiboau เมื่อ 04-10-2008 09:18


politics727	#2 โพสเมื่อ 29-09-2008 22:14
ขาจร ข้อความ: 1 เข้าร่วม: 29.09.08	ยังสนกเหมือนเดิมเลยค่ะคุนใบบัว ช่วงนี้กำลังเคร่งเครียดกับการสอบ ไว้จะมาติดตามบ่อยๆน่ะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ


biwberry	#3 โพสเมื่อ 29-09-2008 22:31
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 29.09.08	เริ่มก็สนุกแล้วค้าพี่...........ใบบัว พระเอกแอบหื่นน้า...............อิอิ บิวชอบมากเลยนะค้า.......... รอให้อัพอยู่นะคะ


pintong	#4 โพสเมื่อ 29-09-2008 22:39
Moderator ข้อความ: 50 เข้าร่วม: 21.09.08	อิอิอิ อ่านแล้วพี่พิณก็ลุ้นซะเหนื่อย คิดว่าตัวเอง นางเอกนะนี่ สนุกดีค่ะ เข้าใจละ ว่าทำไมน้องใบบัวมีแฟนๆ ติดเกรียว


waterandnum	#5 โพสเมื่อ 29-09-2008 22:50
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 29.09.08	สนุกมากๆ ค่ะพี่ใบบัว น้ำเชียร์อยู่ สู้ๆๆ


changmin	#6 โพสเมื่อ 29-09-2008 22:58
ขาจร ข้อความ: 3 เข้าร่วม: 29.09.08	อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


kapoo_ka	#7 โพสเมื่อ 29-09-2008 22:58
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 29.09.08	ชอบมากเลยค่ะ พี่ใบบัว แทบจะรออ่านไม่ไหวแล้ววววว


HARUTAI	#8 โพสเมื่อ 29-09-2008 23:03
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 29.09.08	สนุกค่ะ ลุ้นดี อยากให้พี่ใบบัวมาอัพบ่อยๆ เที่ยวนี้ยาวมาก อ่านจนอิ่มเลยค่ะ มิ้วเป็นกำลังใจให้ สู้ๆค่ะ ไม่สบายหายไวไวนะคะ


noname7685	#9 โพสเมื่อ 29-09-2008 23:44
ขาจร ข้อความ: 1 เข้าร่วม: 29.09.08	สนุกดีค่ะ ไงก็อัพบ่อยๆ นะใบบัว


BB_boWz	#10 โพสเมื่อ 29-09-2008 23:52
ขาจร ข้อความ: 13 เข้าร่วม: 29.09.08	มาติดตามตอนแรกค่าพี่ใบบัว^^


Manootsa	#11 โพสเมื่อ 30-09-2008 06:24
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 30.09.08	อ่านแล้วค่ะสนุกเหมือนเคยจะติดตามจนจบนะคะ เมธาพัฒาพัฒน์ทำไมสุภาพบุรุษจัง ความรักของพวงชมพูกับอาต้นคงไม่ใช้รักต้องห้ามใช่ไหมอย่าให้เศร้านะ อิๆๆๆดักไว้ตั้งแต่ตอนแรก โหวตๆสู้ๆค่ะ มีกำลังใจให้ใบบัวคนสวยเสมอ [[big]b]มนุสสาค่ะ[/b[/big]]


smoky_ku	#12 โพสเมื่อ 30-09-2008 06:42
ขาจร ข้อความ: 14 เข้าร่วม: 30.09.08	อ่านตอนจบของเล่ห็รักเพลิงสวาทไม่ทันทำยังงัยได้บ้างเอ่ย อยากอ่านจังเลย smoky_ku@hotmail.com


oum	#13 โพสเมื่อ 30-09-2008 08:22
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 30.09.08	สนุกมาก ๆ เลย มาอัพเร็ว ๆ นะคะ


baiboau	#14 โพสเมื่อ 30-09-2008 08:23
Moderator ข้อความ: 16 เข้าร่วม: 01.08.08	สวัสดีค่า ใบบัวนะคะ ขอบคุณน้อง ๆ ทุกคนที่อุตส่าห์ตามมาจากแจ่มใสนะคะ และก็ขอบคุณที่ทิ้งคอมเม้นไว้เป็นกำลังใจให้กับใบบัว ใบบัวอยากจะแจ้งให้ทราบว่า ตั้งแต่นี้ไปนะคะ ใบบัวจะทยอยเอานิยายเรื่องอื่น ๆ ที่มีรายชื่ออยู่ในบล็อกแกงของใบบัวมาลงที่นี่นะจ๊ะ ยังไงก็ติดตามกันด้วยจ้า แต่ถ้าเรื่องไหนไม่ค่อยมีน้อง ๆ อ่านกันใบบัวก็จะงดอัพ จะอัพแต่เรื่องที่น้อง ๆ ชอบกันจ้า ปล. น้อง smoky_ku จ้า ชื่อเรื่องมัน เล่ห์รัก เพลิงปรารถนาค่า แหะ ๆ ไม่ใช่เพลิงสวาท ฟังแล้วจั๊กกี้:o ถ้ามีเสียงเรียกร้องให้อัพเร็ว ๆ ใบบัวก็จะรีบมาอัพจ้า บาย ๆ รักทุกคนนะคะ baiboau


DA	#15 โพสเมื่อ 30-09-2008 09:22
ขาประจำ ข้อความ: 26 เข้าร่วม: 30.09.08	หวัดดีคร่า พี่ใบบัว นี่ดาเองนะคะ หนุกมากๆเลย สู้ๆๆนะค่ะ พี่ใบบัว


Namfon	#16 โพสเมื่อ 30-09-2008 09:38
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 30.09.08	ดูหน้าต่อไปยังไงทำไม่เป็นอ่ะ (ตอบด้วยนะ) สงสารมือใหม่หน่อย


baiboau	#17 โพสเมื่อ 30-09-2008 09:55
Moderator ข้อความ: 16 เข้าร่วม: 01.08.08	หน้าต่อไปยังไงเหรอคะ น้องน้ำฝน พี่งง


Hikari	#18 โพสเมื่อ 30-09-2008 10:01
ขาจร ข้อความ: 1 เข้าร่วม: 30.09.08	สวัสดีค่ะพี่ใบบัว ช่วยเอาเรื่องเล่ห์รัก เพลิงปรารถนามาลงด้วยนะคะ เปนกำลังใจให้นะคะ


taonoi_99	#19 โพสเมื่อ 30-09-2008 10:12
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 30.09.08	ตามมาจากแจ่มใสค่ะ ไม่ผิดหวังจริงๆ ยังสนุกเหมือนเดิมค่ะ แล้วรีบมาอัพตอนต่อไปเร็วๆน่ะค่ะ รออยู่ ^^


mod	#20 โพสเมื่อ 30-09-2008 11:22
ขาจร ข้อความ: 1 เข้าร่วม: 30.09.08	อัพต่อน่ะค่ะ สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ