FWM
หนังสือของ วาริส
MMM
กระทู้ฟอรั่ม
กระทู้ใหม่
· หวัดมรณะ 26· ลบค่ะ
· หวัดมรณะ 25
· 14-16ตามตะวัน ณ จันท...
· หวัดมรณะ 24
· if tomorrow never co...
· ลบค่ะ
· หวัดมรณะ 23
· ลบค่ะ
· หวัดมรณะ 22
กระทู้ยอดนิยม
| · ปรารถนาเถื่อน - 01 | [136] |
| · ปรารถนาเถื่อน -02 | [77] |
| · ลบค่ะ | [21] |
| · เพลิงแค้นซาตาน | [15] |
| · เด็ดดอกฟ้า... สะเ... | [12] |
IT Weekly
TOP 10 Post Forum
| chakansi | 269 |
| PlerngWaree | 149 |
| khun_j | 135 |
| kunlakha | 134 |
| -1- | 130 |
| ingen_2004 | 107 |
| natchayarak | 107 |
| may_patouch | 78 |
| doraemon | 59 |
| varis | 54 |
หนังสือของ ฟีลิปดา
ImagesShack
หนังสือแนะนำ
อ้อมกอดซาตาน
baiboau
เข้าสู่ระบบ
ผู้กำลังออนไลน์
ฉบับพิเศษ
สมาชิกออนไลน์ล่าสุด
เว็บไซต์พันธมิตร 120x60
แลกลิงค์แบนเนอร์ ติดต่อได้ที่
editor_FWM@hotmail.com
ร้านด้ายทอง การ์ด&ของชำร่วย
081-687-3591
writer-club.net
เว็บไซต์สำหรับนักเขียน
www.dr-pop.com
เว็บไซต์ Dr. POP
hookratai.in.th
สำนักพิมพ์หูกระต่าย
บทความล่าสุด
หนังสือของ อาริตา
ฝากข้อความ
คุณต้องเข้าสู่ระบบเพื่อฝากข้อความ.
28/01/2010 17:04
หวัดมรณะ ตอนที่ 26 สถานการณ์สับสน
โพสแล้วจ้า 
18/01/2010 21:04
หวัดมรณะตอนที่ 25 ความว่างเปล่าทั้งต
ัวและหัวใจ โพสแล้วจ้า
ัวและหัวใจ โพสแล้วจ้า
03/01/2010 19:48
หวัดมรณะ ตอน 24 ใครเจ็บปวดใจ ใครได้ ใครเสีย โพสแล้วจ้า
27/12/2009 21:39
หวัดมรณะ ตอนที่ 23 เกมผลประโยชน์
โพสแล้วจ้า 
20/12/2009 18:05
หวัดมรณะ ตอนที่ 22 ผลสรุป ที่ไม่คาดคิด กับความเจ็บปวด ที่ถูกทรยศ โพสแล้วจ้า
13/12/2009 21:06
หวัดมรณะตอนที่ 21 กุญแจไขปริศนา ที่แสนเย้ายวน
โพสแล้วจ้า
07/12/2009 18:16
หวัดมรณะ ตอน 20 สมมติฐานโหด กลางสังคมละโมภ โพสแล้วจ้า
29/11/2009 13:15
หวัดมรณะ ตอนที่ 19 ปริศนา เริ่มคลี่คลาย แต่หัวใจยิ่งเจ็บปว
ด โพสแล้วจ้า
ด โพสแล้วจ้า
22/11/2009 22:46
หวัดมรณะ ตอนที่ 18 ความระทึกใจ ในโรงแรมม่านรูด โพสแล้วจ้า ขอโทษที หายไปสองสัปดาห์
17/11/2009 20:35
คุณเจหายไปนานแล้วค
่ะ ฉะฯจำได้นะคะว่าหาย
ไปตั้งแต่วันไหน อิอิ รออ่านอยู่ค่ะ ^^
่ะ ฉะฯจำได้นะคะว่าหาย
ไปตั้งแต่วันไหน อิอิ รออ่านอยู่ค่ะ ^^
Popular Downloads
 FWM _0_PDF |
2813 |
| FWM _01_PDF |
2327 |
| FWM _02_PDF |
2145 |
| FWM _03_PDF |
2092 |
| IT Weekly 05 |
1501 |
| IT Weekly 21 |
1166 |
| FWM_0_EXE |
1153 |
| Retro Club |
1065 |
| พ่อของเรา |
1026 |
| Redhat Club |
1024 |
| MMM 01 |
1024 |
| IT Weekly 16 |
914 |
| IT Weekly 20 |
902 |
| FreeM@G 01 |
898 |
| IT Weekly 07 |
895 |
| IT Weekly 18 |
883 |
| IT Weekly 13 |
882 |
| IT Weekly 19 |
874 |
| IT Weekly 09 |
871 |
| IT Weekly 08 |
868 |
| IT Weekly 17 |
867 |
| IT Weekly 12 |
866 |
| IT Weekly 06 |
866 |
| FreeM@G 04 |
866 |
| IT Weekly 11 |
865 |
| IT Weekly 14 |
859 |
| IT Weekly 15 |
858 |
| IT Weekly 01 |
858 |
| IT Weekly 04 |
857 |
| IT Weekly 02 |
855 |
ส่งข่าวประชาสัมพันธ์
สามารถส่งหนังสือ ประวัติย่อ ข้อมูลต่างๆ ...มาได้ที่
FreeMag 20/408 ม.11 หมู่บ้านอิ่มอัมพร2
ซ.วัดกำแพง บางเชือกหนัง ตลิ่งชัน กทม 10170
หรือที่ Editor_freemag@yahoo.com
คุณหนึ่ง 084-4214-009 , 081-400-7146
ดูกระทู้
ฟรีแมก ฟรีแมกกาซีนของคนไทย :: กระดานนักเขียน :: รักโรแมนติค
 ปรารถนาเถื่อน -02
|
|
| baiboau |
โพสเมื่อ 25-10-2008 20:53
|
 Moderator  ข้อความ: 16 เข้าร่วม: 01.08.08 |
ก่อนอื่นก็ต้องกล่าวคำว่าขอโทษด้วยนะคะที่ใบบัวอัพช้าไปนานมากเกือบ 3 อาทิตย์ ต่อไปจะรีบอัพให้เร็วยิ่งขึ้นนะคะ - ใบบัวมีข่าวจะแจ้งให้ทราบกันนะคะ คือ เพลิงแค้นซาตาน ตอนนี้ได้พิมพ์ซ้ำแล้วนะจ๊ะ อิอิ แบบว่าดีใจมากมาย - ข่าวที่สอง ก็คือตอนนี้เรื่องเล่ห์รัก เพลิงปรารถนาได้ผ่านการพิจารณาแล้วค่า คงรออีกไม่นานก็คงจะออกมาเป็นเล่มแล้ว แต่ชื่อเรื่องคงจะต้องเปลี่ยนแน่นอน คงจะเปลี่ยนเป็นชื่อนี้นะคะ "อ้อมกอดซาตาน ตอน ไฟปรารถนา" ใบบัวหวังว่าเพื่อน ๆ ทุกคนคงไม่ทอดทิ้งใบบัวไปไหนนะคะ อยู่เป็นกำลังใจให้กับใบบัวนะตลอดไปนะคะ รักทุกคนมากค่า .................................................................. ตอนที่ 2 เสียงนาฬิกาปลุกที่วางไว้บนโต๊ะเตี้ยใกล้กับหัวเตียงดังขึ้น ร่างบอบบางในชุดนอนผ้าฝ้ายลายการ์ตูนสีโอรสขยับตัวไปมา มือเรียวค่อย ๆ คว้านหาต้นเสียงที่น่ารำคาญนั้นอย่างหัวเสีย และพอเจอเจ้าตัวต้นเหตุที่ทำให้หล่อนตื่นจากความฝันอันแสนหวาน หญิงสาวก็จัดการปิดเจ้าเสียงร้องอันน่าเกลียดนั้นอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งจับเจ้านาฬิกาปลุกรูปหมูอ้วนสีชมพูนั้นวางลงที่เดิม กวนใจจริง ๆ เลยพวงชมพูบ่นพึมพำ ก่อนจะพลิกตัวกลับไปนอนตามเดิม แต่ไม่นานเหมือนหล่อนจะนึกอะไรออก เพราะไม่ช้าร่างบางก็ทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่ง เส้นผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิงตกลงคลอเคลียไหล่มนน่ามองนัก อาต้น! ไม่ได้ทันแล้วพวงชมพูรีบก้าวลงจากเตียงนอนหน้าตาตื่น ก่อนจะวิ่งไปเกาะขอบหน้าต่างบานใหญ่ที่อยู่ในห้องนอนของตัวเอง เด็กสาวเบิกตากว้าง เรียวปากอิ่มที่แสนจะเย้ายวนนั้น เผยอออกจากกันอย่างลืมตัว ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้หล่อนอดตื่นตะลึงไม่ได้ ร่างสูงใหญ่ของเมธาพัฒน์ที่กำลังวิ่งเหยาะ ๆ อยู่ที่พื้นเบื้องล่าง ทำให้หล่อนแทบอยากจะกระโดดลงไปหาเขาโดยทันที เรือนร่างบึกบึนสมชายชาตรีที่ซ่อนอยู่ในเสื้อกล้ามสีขาว กับกางเกงวอร์มสีดำ แถมพ่วงด้วยรองเท้าผ้าใบทำให้เขาดูน่าหลงใหล หล่อนเห็นเขาดึงผ้าขนหนูสีขาวที่พาดอยู่ที่คอมาขึ้นมาเช็ดใบหน้าที่ชื้นเหงื่ออย่างไม่ใส่ใจนัก ท่วงท่าราวเทพบุตรเดินดินเช่นนี้ของเขาทำให้หล่อนลำคอแห้งผาก สาวน้อยยืนอมยิ้มให้กับภาพที่เห็นตรงหน้านั้น แต่ก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ ที่ตื่นมาไม่ทันที่จะวิ่งจ๊อกกิ้งกับเขา แต่แค่ได้มองอิริยาบถเขาจากระยะไกลแบบนี้ ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้วล่ะ แต่พวงชมพูก็ชื่นชมกับภาพตรงหน้าได้ไม่นาน เพราะไม่ช้าเมธาพัฒน์ก็รู้สึกตัวว่าถูกแอบมอง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับหล่อน แม้ระยะทางจะแสนไกล แต่ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนลึกอยู่ก้นบึ้งหัวใจก็แล่นปรู๊ดปร๊าดไปตามเส้นเลือดใหญ่ก่อนจะตรงเข้าหัวใจของหล่อน เด็กสาวรู้สึกถึงความร้อนที่แพร่กระจายจากลำคอขึ้นมาถึงแก้มทั้งสองข้าง สายตาของเขาที่จ้องมองมานิ่งนั้น เหมือนกับโซ่ตรวนที่จับหล่อนยึดไว้กับผนัง พวงชมพูเป็นอัมพาตขึ้นมาชั่วขณะ สองขาของหล่อนไม่มีเรี่ยวแรง และดูเหมือนเขาจะรู้ เพราะไม่ช้าเขาก็ละสายตาจากหล่อน และก็วิ่งหายไป พวงชมพูหอบหายใจออกมาถี่ ๆ ราวกับหล่อนผ่านการวิ่งมาอย่างทรหด ริมฝีปากอิ่มแห้งผาก หญิงสาวค่อย ๆ พาร่างบอบบางของตัวเองเดินกลับไปนั่งที่เตียงนอน ทำไมเราเป็นได้ถึงขนาดนี้นะพวงชมพูพึมพำออกมาอย่างสุดแสนจะประหลาดใจในอาการของตนเองที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ถึงแม้หล่อนจะรู้ตัวเองดีกว่าหลงรักเมธาพัฒน์สุดหัวใจ แต่หล่อนไม่เคยคิดว่าอาการมันจะรุนแรงขนาดนี้ เมธาพัฒน์ก้าวเท้ายาว ๆ วิ่งออกไปยังไร่กว้างตรงหน้า ภาพเด็กสาวสวย ผมเผ้ายุ่งเหยิงที่ยืนจ้องมองเขาตาเป็นมัน แม้จะเห็นไม่ถนัดนัก แต่เขารู้ดีว่าพวงชมพูต้องการอะไร ก็สายตาเจ้าหล่อนไม่เคยปิดบังเลยว่า หล่อนนั้นรู้สึกอะไรกับเขา และเขาคิดว่าคนทั้งโลกก็ต้องรู้ เพียงแค่ได้เห็นมันเท่านั้น สิ่งที่ชมพูต้องการ คือสิ่งสุดท้ายที่อาคิดจะทำชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเสียงแหบแห้งแฝงไปด้วยอารมณ์รุนแรง ร่างสูงใหญ่ของเขายังคงวิ่งไปข้างหน้าเรื่อย ๆ เพื่อเผาผลาญความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวไม่ต้องการให้ใครเห็น แม้แต่ตัวของเขาเองก็ไม่อยากจะเห็นมัน หลังกลับมาจากการวิ่งออกกำลังกายที่เขาจะทำเป็นประจำทุกเช้าแล้ว เมธาพัฒน์ก็ขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะลงมานั่งทานข้าวที่โต๊ะอาหาร วันนี้ชายหนุ่มสั่งให้แม่บ้านตั้งโต๊ะก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง ด้วยเหตุผลอะไรนะเหรอ ก็เขาไม่อยากจะเผชิญหน้ากับพวงชมพูนะสิ หล่อนเป็นสิ่งสุดท้ายในโลกที่เขาคิดจะอยู่ใกล้ ไม่ใช่ว่าหล่อนน่าเกลียดน่ากลัวหรอกนะ ตรงกันข้ามหล่อนกลับน่าปรารถนามาก ๆ ต่างหาก ภาพสาวน้อยแสนสวย ยืนมองเขาตาละห้อยอย่างนั้น แม้แต่เทวดาก็คงอดหวั่นไหวไม่ได้ แต่หล่อนคือสิ่งต้องห้ามสำหรับเขา หล่อนคือผู้หญิงที่เขาจะต้องส่งมอบให้กับผู้ชายที่ดีพร้อมคนหนึ่งเมื่อถึงเวลา เมธาพัฒน์หัวเราะเยาะตัวเองในใจอย่างสุดแสนสมเพช ใจของเขาคือสิ่งที่น่าต้องกลัวที่สุด! พวงชมพูก้าวเท้าขาวสะอาดของตัวเองลงมาตามขั้นบันไดไม้ที่ทอดยาวช้า ๆ สาวน้อยในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าพอดีตัว กับกางเกงขาสั้นสีขาวเดินตรงไปยังโต๊ะอาหาร เส้นผมนุ่มสีดำเงาถูกรวบขึ้นไว้ที่กลางศีรษะด้วยโบว์สีฟ้าแกว่งไปมาตามท่วงท่าการเดิน หล่อนเห็นเมธาพัฒน์กำลังง่วนอยู่กับการจัดการอาหารตรงหน้าอย่างรีบร้อน พวงชมพูเหลือบตามองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงผนังห้องตรงหน้า ก่อนที่จะขมวดคิ้วเรียวสวยของตัวเองยุ่ง เพราะเวลาที่แสดงอยู่นั้นมันแค่ 7 โมงเช้ากับอีก 45 นาที ถ้าหล่อนจำไม่ผิด เมธาพัฒน์เคยบอกหล่อนว่าที่นี่ทานอาหารเช้าตอน 8 โมงตรง และในไม่ช้าเมฆหมอกแห่งความขุ่นข้องหมองใจ ก็เข้ามาเกาะกินอารมณ์ของหล่อนทันที เมื่อคิดออกแล้วว่าทำไมแม่บ้านถึงตั้งโต๊ะอาหารก่อนเวลา ความสดชื่นเบิกบานที่พกใส่กระเป๋ามาด้วยนั้นวิ่งหายไปในบัดดล พวงชมพูกัดฟันแน่น ดวงตาคู่สวยนั้นสุมไปด้วยกองโทสะแรงกล้า เด็กสาวเดินเข้าไปหยุดยืนที่โต๊ะอาหารตรงหน้าของเมธาพัฒน์ ใบหน้าน่ารักของหล่อนงอง้ำอย่างขุ่นเคือง ปากอิ่มเต็มแสนจะเย้ายวนเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่จะระเบิดออกมา อาต้นทำเหมือนชมพูเป็นตัวเชื้อโรค ถ้าไม่อยากเห็นหน้าชมพูก็บอก เพราะชมพูไม่หน้าด้านอยู่หรอกถ้าเจ้าของเขาไม่เต็มใจเมธาพัฒน์ที่กำลังก้มหน้าตักข้าวต้มเข้าปาก ถึงกับทำช้อนหลุดมือ เมื่อได้ยินน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวของเด็กสาวในปกครอง สมองที่เคยฉลาดทันคนของเขา เชื่องช้าลงไปถนัดตา ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองสาวน้อยตรงหน้าด้วยแววตาตกใจแกมประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าหล่อนจะลงมาเร็วขนาดนี้ เพราะเมื่อตอนเข้าวิ่งจ๊อกกิ้งอยู่หล่อนยังงัวเงียอยู่ในชุดนอนเกาะขอบหน้าต่างมองเขาอยู่เลย แต่เขาคงคิดผิดไป เขาน่าจะออกไปทำงานให้เร็วกว่านี้ ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วอึดใจ คือ... อามีงานด่วน ชมพูอย่าเอาแต่ใจสิครับเมธาพัฒน์พูดออกมาด้วยเสียงที่พยายามข่มให้เรียบเฉย เขาไม่สบตากับหล่อน ชายหนุ่มก้มลงมองอาหารตรงหน้าแทนด้วยความละอายใจที่ต้องโกหกหล่อน อาต้นอย่ามาแก้ตัวเลยค่ะ โอเค งั้นชมพูจะไม่กวนอาต้นก็ได้ ยังมีผู้ชายคนอื่นที่เต็มใจให้ชมพูอยู่ด้วยพวงชมพูพูดออกมาด้วยความน้อยใจเต็มเปี่ยม ก่อนจะรีบหมุนตัววิ่งขึ้นไปห้องชั้นบน แต่เมธาพัฒน์ก็กระโจนพรวดมาคว้าแขนของหล่อนไว้ซะก่อน อาเคยบอกชมพูแล้วใช่ไหมครับว่าเรื่องพวกนี้มันยังไม่สมควรที่ชมพูจะเก็บเอามาคิด และอาก็ขอเตือนถ้าชมพูยังคิดจะขัดคำสั่งอาอีก ชมพูจะได้รับโทษแน่เมธาพัฒน์กัดฟันพูดออกมาเสียงเย็นชา พวงชมพูฟังแล้วก็อดรู้สึกขยาดไม่ได้ แต่ด้วยความน้อยใจที่เขาทำเหมือนหล่อนไม่มีตัวตนสำหรับเขา ทำให้สาวน้อยไม่คิดจะหายพยศง่าย ๆ อาต้นไม่มีสิทธิ์มาบ่งการชีวิตของชมพู ในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมา อาก็ไม่ได้ใยดีชมพูเลยพวงชมพูเชิดหน้าสูง ถึงแม้จะกลัวเขาแค่ไหน แต่หล่อนก็ไม่คิดจะยอมอ่อนข้อให้เขาอีก น้ำตาใส ๆ เริ่มคลอเต็มสองตา แต่อาหวังดีกับชมพูนะครับ ไม่อยากให้ชมพูเสียใจเมธาพัฒน์พูดออกมาเสียงแผ่วเบา ตอนนี้หัวใจของเขาอ่อนยวบลงอย่างน่าใจหาย น้ำตาของพวงชมพูทำให้เขาคิดอะไรไม่ออก คิดทางหนีไม่ได้เลย... แต่ทุกสิ่งที่อาต้นทำ มันทำให้ชมพูเสียใจทุกอย่างพวงชมพูพูดออกมาเสียงเครือ หล่อนจ้องมองหน้าเขานิ่ง แววตาถือดีในดวงตาของพวงชมพูทำให้เมธาพัฒน์รู้สึกหวั่นใจยิ่งนัก อาต้นจะหลบหน้าชมพูไปทำไมคะ ชมพูน่าเกลียดน่าขยะแขยงนักหรือคะ อาต้นถึงต้องคอยหนีตลอดเวลา ชมพูไม่อยากให้อาต้นลำบากใจค่ะ ชมพูจะไปตามทางของชมพูสาวน้อยกลั้นสะอื้น หล่อนอยากจะเกลียดเขานัก ที่เขาเอาแต่วิ่งหนีหล่อน พวงชมพูสะบัดแขนออกจากฝ่ามือหนาของเขาแรง ๆ จนหลุด ก่อนจะเดินห่างออกไป อาจะไม่ยอมให้ชมพูไปไหนทั้งนั้นเมธาพัฒน์คำรามออกมาอย่างเดือดดาล ตอนนี้อารมณ์ของเขาเริ่มจะคุกรุ่นขึ้นมาแล้วเนื่องจากความเอาแต่ใจของเด็กสาวในปกครอง อาสัญญากับพ่อของพวงชมพูไว้ ว่าจะดูแลชมพูจนกว่า...เมธาพัฒน์ก้าวยาว ๆ มาขวางหน้าเด็กสาวเอาไว้ เขาหยุดพูดไปเพราะรู้สึกลำบากใจนักที่จะทำตามคำสั่งเสีย แต่สุดท้ายเขาก็พูดจนจบ จนกว่าชมพูจะแต่งงานกับผู้ชายดี ๆ สักคน พวงชมพูเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกตะลึง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน เรื่องหาสามี อาต้นไม่ต้องมาหาให้ชมพูหรอกค่ะ ชมพูมีปัญญาหาเองได้ ขอบคุณคำพูดอวดเก่งของพวงชมพูทำให้เลือดในกายของเมธาพัฒน์เดือดปุ ๆ จนปรอทแทบจะแตก ถ้าเขาหักคอหล่อนได้ เขาทำแน่! ชายหนุ่มคิดอย่างเข่นเคี้ยว หยุดเถียง! ผู้ชายทุกคนสามารถเป็นสามีได้ทั้งนั้น...เมธาพัฒน์คำรามออกมาเสียงแผ่วเบา ๆ แต่มันน่ากลัว ใช่มันน่ากลัวมากด้วย เพราะตอนนี้ใบหน้าของเขากระด้าง แววตาเกรี้ยวกราด นี่คงเป็นช่วงที่เขาหมดปัญญาควบคุมตัวเองแล้วล่ะมั้ง พวงชมพูเบ้หน้าด้วยความเจ็บ เมื่อต้นแขนของหล่อนถูกอาหนุ่มที่ตัวเองหลงรักคว้าหมับเข้าให้ และเขาก็จับมันแน่นอย่างลืมตัว แต่.. ทุกคนเป็นพ่อที่ดีให้กับลูกของเธอไม่ได้หรอก!เสียงของเขาที่เล็ดรอดริมฝีปากสุดเซ็กซี่ออกมานั้น ฟังผ่าน ๆ เหมือนกับว่าเขากำลังเทศนาสอนลูกสาวหรือไม่ก็น้องสาวอยู่ หล่อนไม่ชอบคำพูดแบบนี้เขาเลยจริง ๆ ให้ตายสิ! ดังนั้น... อาจะเป็นคนหาให้ชมพูเอง ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีสามี แต่.. ต้องเรียนให้จบปริญญาตรีเสียก่อนเมธาพัฒน์พูดจบก็ปล่อยมือจากต้นแขนของเด็กสาวในปกครอง ก่อนจะก้าวเท้าถอยหลังออกห่างราวกับกำลังหาหลักยึดเกาะ อาขอตัวไปทำงานก่อนเขาพูดและกำลังจะหมุนตัวเดินจากไป แต่พวงชมพูพูดออกมาซะก่อนด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เมธาพัฒน์หันหน้ากลับมาจ้องมองหล่อน คำสอนของอาต้นฟังแล้วดูดีมาก!หล่อนเน้นเสียงสูง ใบหน้าร้อนผ่าวไปด้วยความโมโห แต่แปลกนะ ชมพูกลับไม่ชอบสักนิด เก็บไว้ไปสอนลูกสาวหรือไม่ก็น้องสาวของอาต้นเถอะค่ะ ชมพูรับเกียรตินี้ไม่ลงจริง ๆพูดจบพวงชมพูก็หมุนตัววิ่งหนีขึ้นไปบนห้องนอนอย่างรวดเร็ว เมธาพัฒน์ร้องเรียกหล่อนตามหลังมา แต่หล่อนไม่คิดจะใส่ใจ เพราะเขานั้นแหละที่ทำให้หล่อนทุกข์ใจขนาดนี้ คอยดูนะ สิ่งไหนที่เขาจะให้หล่อนทำ หล่อนจะไม่ยอมทำเด็ดขาด แต่สิ่งไหนที่เขาห้าม หล่อนก็จะทำให้มันสุด ๆ ไปเลย คอยดู! พวงชมพูคิดอย่างแค้นเคือง เด็กเอาแต่ใจ!เมธาพัฒน์สบถออกมาอย่างเหลืออด ศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีดำเส้นเล็กหยักศกของเขาส่ายไปมาอย่างระอาใจ ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ จากไปพร้อมกับโทสะ พวงชมพูซบหน้าลงกับหมอนบนเตียงนอนของหล่อน น้ำตาหลั่งไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก ความเจ็บปวดที่เก็บมาแสนนานค่อย ๆ ระเบิดออกมาทีละลูก ความชอกช้ำที่เขาขว้างเข้าใส่หล่อนมันมากมายจนจะท่วมท้นหัวใจหล่อนอยู่แล้ว หล่อนจำได้ดีกับกริยาของเขาที่มีกับหล่อน เขาทำท่าทางอึดอัดทุกครั้งที่อยู่ใกล้หล่อน และก็จะหลีกเลี่ยงการพบเจอกับหล่อนเสมอมา แต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้เขาก็จะไม่ยอมอยู่กำลังตามลำพังกับหล่อน ผู้คนมากมายถูกเขาพามาเป็นก้างขวางคอสำหรับหล่อนเสมอ ทำไมนะ.. หล่อนมันขี้ริ้วขี้เหร่มากนักหรือไง หรือว่าหล่อนยังเด็กเกินไป ใช่! ต้องใช่แน่ ๆ หล่อนคงเด็กเกินไปจริง ๆ สงสัยหล่อนคงจะต้องปรับปรุงตัวใหม่เสียแล้ว จะต้องทำให้เขารู้ให้ได้ว่าหล่อนโตแล้ว และก็พร้อมจะทำหน้าที่ของภรรยาที่ดีแล้วด้วย แต่สำหรับเขาเท่านั้นนะ! พวงชมพูผุดลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาจนแห้งสนิท ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตายาวดกดำฉายแววมุ่งหมายอย่างชัดเจน คอยดูเถอะ อาต้นจะต้องตามหึงชมพูบ้างสาวน้อยพึมพำออกมาอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของหล่อนที่วางอยู่หัวเตียง กดหมายเลขปลายทางที่หล่อนคุ้นเคยดี ไม่ช้าคนปลายทางก็รับสาย พวงชมพูยิ้มออกมา แผนการทำลายน้ำแข็งขั้วโลกของอาหนุ่มของหล่อนกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว... หล่อนอยากจะรู้นักว่าเขาจะทนได้สักกี่น้ำ เมธาพัฒน์รู้สึกหงุดหงิดหัวใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ชายหนุ่มพยายามที่จะไม่คิดฟุ้งซ่อนเรื่องของพวงชมพู แต่ก็ทำไม่ได้เลย ใบหน้าบ้องแบ้วของหล่อนลอยเขามาในความรู้สึกนึกคิดของเขาตลอดเวลา นี่เขาคงบ้าไปแล้ว... เพราะการคิดถึงพวงชมพูเป็นสิ่งสุดท้ายในโลก ที่เขาคิดจะทำ แต่เขากลับทำมันแล้ว และก็เลิกทำมันไม่ได้ด้วย คำพูดอวดดี คำพูดอวดเก่งของหล่อน พานจะทำให้เขาโกรธเกรี้ยวตลอดเวลา และยิ่งได้รู้ว่าหล่อนปรารถนาผู้ชายคนอื่น เขายิ่งแทบคลั่ง โอ... พระเจ้าเขาจะทำยังไงกับหล่อนดี หล่อนคือนรกชัด ๆ และตอนนี้ขาของเขาก็เหยียบย่างลงไปในนรกนั้นแล้ว นรกที่แสนหวาน...เมธาพัฒน์ครางออกมาเสียงแผ่วเบาอย่างลืมตัว และเมื่อได้สติเขาก็รีบปีนป่ายขึ้นมาจากขุมนรกนั้นทันที แม้ในส่วนลึกของเขาจะรู้ดีกว่าไม่ไร้ซึ่งประโยชน์แล้วก็ตาม เมธาพัฒน์สะบัดศีรษะของตัวเองแรง ๆ ก่อนจะรีบเดินดุ่ม ๆ ตรงไปยังไร่องุ่นกว้างตรงหน้า คนงานหลายสิบคนกำลังขะมักเขม้นในการตัดช่อองุ่นกันอยู่ ชายหนุ่มเดินเข้าไปหยุดดูใกล้ ๆ กับหัวหน้าคนงานเก่าแก่ที่อยู่กับเขามาหลายปี ภรรยาของลุงหายป่วยหรือยังครับคำพูดที่ดังอยู่ข้างหลังทำให้สมชายหันกลับไปมอง และเขาก็เห็นเมธาพัฒน์ยืนตรงนั้น นายจ้างผู้หล่อเหลาของเขา เจ้านาย! เรียกผมว่าต้นเฉย ๆ ดีกว่าเมธาพัฒน์ยิ้มให้ ครับ คุณต้นสมชายรับคำเสียงห้าวลึก เขามองตามสายตาของเมธาพัฒน์ไปยังต้นองุ่นดกงาม บุรุษวัยกลางคนอดทึ่งไม่ได้กับความหล่อเหลาของผู้ชายตรงหน้า ผิวขาวดูสุขภาพดีทั้ง ๆ ที่ทำงานในไร่ตลอดเวลา ริมฝีปากได้รูปสีแดงระเรื่อจนผู้หญิงอายนั้นก็น่ามองอย่างที่สุด ไหนจะเรือนร่างที่บึกบึนสมชายชาตรีอีก เพราะอย่างนี้นี่เอง ผู้หญิงมากมายถึงได้ปลื้มเขานักหนา แต่ก็ดูเหมือนว่าเจ้านายของเขาจะไม่เคยสนใจใครสักคน สมรค่อยยังชั่วแล้วครับ อีกไม่นานก็คงจะออกมาทำงานได้แล้วชายวัยกลางคนรู้สึกขอบคุณเด็กหนุ่มรุ่นลูกตรงหน้าเหลือเกิน เพราะถ้าไม่ได้เมธาพัฒน์ป่านนี้เขายังไม่รู้เลยว่าภรรยาของเขาจะมีลมหายใจอยู่หรือไม่ ไม่ต้องรีบร้อนหรอกครับ ให้หายดีซะก่อนค่อยมาทำงาน ไม่ต้องห่วงผมไม่ติดใจอะไรหรอกครับเมธาพัฒน์พูดพร้อมทั้งหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ขอบคุณมากครับ ผมเกรงใจคุณต้นจริง ๆสมชายพูดออกมาอย่างซาบซึ้งใจเป็นที่สุด อย่าพูดอย่างนั้นเลย เราก็เปรียบเหมือนครอบครัวเดียวกัน มีอะไรก็ต้องช่วยกัน ถ้าอย่างนั้น กลางวันนี้ถ้าคุณต้นไม่รังเกียจ ผมขอเชิญไปทานอาหารกลางวันที่ห้องของผมนะครับ พอดีสมรอยากจะขอบคุณคุณต้นมากสมชายพูดออกมาอย่างกระอักกระอ่วนใจ แต่คำตอบของเมธาพัฒน์ก็ทำให้เขายิ้มออกมาอย่างดีใจ ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ ผมยินดีเสมอ ดีเลยจะได้ไปเยี่ยมป้าสมรด้วยชายหนุ่มรีบตกลงอย่างไม่รีรอ เพราะนี้คือสิ่งที่เขาต้องการเหมือนกัน อยู่ห่างจากพวงชมพู คือสิ่งที่เขาต้องการ การที่ไม่ต้องกลับไปทานอาหารกลางวันที่บ้านทำให้เขาอยู่ห่างจากหล่อน แม้จะแค่ชั่วเวลาไม่กี่นานนักก็ตาม แต่ก็ยังดี เวลาล่วงเลยเที่ยงวันไปหลายชั่วโมงแล้ว พวงชมพูยืนชะเง้อมองหาร่างสูงใหญ่ของอาหนุ่มอย่างกระวนกระวายใจ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเหี่ยวลงจนเกือบคล้ายกับดอกไม้ขาดน้ำ สาวน้อยเม้มปากอิ่มเข้าหากันแน่น สายตาก็เหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ที่ผนังห้องบ่อยครั้ง พวงชมพูรู้สึกถึงความล้มเหลวขึ้นมาตั้งแต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มแผนการ เด็กสาวนึกไปถึงคำพูดแนะนำของเพื่อนสาวที่กรอกมาตามสายโทรศัพท์ ชมพูต้องทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่ อย่าเอาแต่ใจ ทำยังไงก็ได้ให้อาต้นคิดว่าชมพูโตเป็นสาวแล้วนี่คือคำพูดที่ร้อยดาวเพื่อนสาวที่หล่อนสนิทมากที่สุดแนะนำ แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ ชมพูไม่เข้าใจ หรือว่าต้องจู่โจมปล้ำเลยหล่อนจำได้ว่าตัวเองพูดติดตลกออกไปอย่างนั้นแล้วก็ถูกเพื่อนสาวตวาดกลับมาจนหูแทบแตก นี่ชมพูจะบ้าเหรอ! ทำอย่างนี้อาต้นไม่วิ่งป่าราบหรือไง แล้วต้องทำยังไงล่ะ เราคิดไม่ออกเลย ขั้นแรก ชมพูต้องหัดทำอาหารก่อน เสน่ห์ปลายจวักนะเคยได้ยินไหม และด้วยเหตุผลนี้หล่อนจึงต้องยอมพักความแง่งอนของตัวเองไว้ชั่วคราวเพื่อเข้าครัวทำอาหารให้กับผู้ชายในฝันของหล่อนทาน แต่เขาซิ! ทำไมยังไม่กลับมาสักที เด็กสาวถอนหายใจออกมาอย่างสิ้นหวัง เมื่อเสียงนาฬิกาที่ข้างฝาบอกเวลา 14.00 น. แล้ว พวงชมพูแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ สาวน้อยเดินกลับไปที่โต๊ะอาหารที่หล่อนอุตส่าห์ตั้งใจทำมันขึ้นมาด้วยหัวใจของหล่อน ทุกสิ่งทุกอย่างที่หล่อนบรรจงทำลงไป มันเต็มไปด้วยกลิ่นไอของความรัก ความบูชา ที่หล่อนมีให้เขา หวังเหลือเกินว่าเขาจะซาบซึ้งกับความดีของหล่อนบ้าง แต่ทุกอย่างก็พังลงไม่เป็นท่า พวงชมพูทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ใบหน้างามซบสะอื้นกับโต๊ะอาหารราวกับกลั้นไว้ไม่อยู่ ความเสียใจ ความผิดหวังสาดซัดเข้าใส่หล่อนไม่หยุดยั้ง อาต้นใจร้าย...สาวน้อยยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเองที่มันดันไหลออกมาโชว์ความเจ็บปวดของหล่อน พวงชมพูเม้มเรียวปากอิ่มเข้าหากันจนเจ็บไปหมด ความเสียใจโจมตีหล่อนอย่างรุนแรง จนหล่อนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด ชมพูเกลียดอาต้นที่สุด!เพราะความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในใจทำให้ เด็กสาวขาดสติ ไม่ช้าถ้วยจานบนโต๊ะอาหารก็ถูกมือเรียวของหล่อนกวาดมันหล่นไปกองที่พื้นจนหมด เสียงถ้วยชามแตกดังแสบแก้วหูไปหมด อาหารที่หล่อนอุตส่าห์ตั้งใจทำขึ้นมากระจัดกระจายเต็มพื้นห้อง สาวน้อยยืนมองผลงานตัวเองทั้งน้ำตาก่อนจะฝืนยิ้มออกมาอย่างเยาะหยัน ตอนนี้หัวใจของหล่อนมันด้านชาไปหมด เมื่อไม่มา ก็ไม่ต้องกินมันแล้ว!พวงชมพูตะโกนออกมาเสียงดังอย่างไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว เด็กสาวหันไปจ้องมองสาวใช้ที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงปากประตู ก่อนจะพูดออกไปเสียงขุ่น ไม่ต้องเก็บนะ ปล่อยไว้อย่างนี้แหละพูดจบพวงชมพูก็เดินออกจากห้องครัวตรงไปยังหน้าลานบ้านด้วยความรีบร้อน ร่างบอบบางเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังไร่องุ่นที่อยู่ไม่ไกลด้วยจิตใจร้อนรุ่ม หล่อนอยากจะรู้นักว่าเขามัวทำอะไรอยู่ ทำไมไม่กลับมาทานอาหารกลางวันที่บ้านเหมือนเคย เพราะหล่อนสอบถามมาจากสาวใช้แล้วว่าปกติเมธาพัฒน์จะต้องกลับมาทานอาหารที่บ้านทุกวัน แต่วันนี้เขาไม่กลับ! ชมพูจะไม่ยอมให้อภัยอาต้นอีกแล้วสาวน้อยคำรามอย่างเดือดดาลอยู่ในลำคอ ดวงตาของหล่อนเปล่งแสงประกายวาววับน่ากลัว และไม่ช้าเรือนร่างสูงใหญ่ของเขาก็ปรากฏอยู่ในสายตาของหล่อน แม้จะยังอยู่ห่างไกล แต่ภาพที่หล่อนเห็นก็ทำให้อารมณ์ของหล่อนที่เดือดเกินร้อยองศาไปแล้ว มันพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด อย่างนี้นี่เอง ถึงได้ไม่กลับไปกินข้าวที่บ้านภาพที่เมธาพัฒน์กำลังหัวเราะต่อกระซิกกับหญิงสาวคนหนึ่งมันบาดลึกเข้าไปตัดขั้วหัวใจของหล่อนเกือบขาด และไม่ช้าความยับยั้งชั่งใจก็หมดใจจากหล่อนโดยสิ้นเชิง เท้าบางขาวสะอาดที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยรองเท้าแตะฟองน้ำสีเขียวอ่อนก้าวฉับ ๆ ไปยังเป้าหมายตรงหน้าราวกับเพชฌฆาตจากอเวจี หล่อนเป็นใครไม่ทราบ มาทำระริ้กระรี้ใส่อาต้นทำไมเมื่อเดินไปถึง พวงชมพูก็ไม่เสียเวลาสักนิดหล่อนกระโดดเข้าไปยืนแทรกกลางระหว่างผู้เขาทั้งสองทันที สาวน้อยเห็นผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ แต่อาต้นของเธอซิ กลับหน้าบึ้งตึงขึ้นมาอย่างน่ากลัว นี่มันอะไรกันครับชมพู อากำลังทำงานอยู่เห็นหรือเปล่าเมธาพัฒน์ตำหนิออกมาเสียงเข้ม เขาประหลาดใจไม่น้อยที่พวงชมพูออกมาที่ไร่นี้ ทำงานอะไรกันเห็นหัวเราะให้กันราวกับทั้งโลกมีกันอยู่แค่ 2 คนพวงชมพูพูดเสียงขึ้นจมูกอย่างแง่งอน สาวน้อยจ้องมองสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ลั่นทมไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเองเมธาพัฒน์พูดกับสตรีตรงหน้าด้วยน้ำเสียงขอโทษ และพอหล่อนเดินจากไปแล้ว ชายหนุ่มก็หันกลับมาตีหน้ายักษ์ใส่แม่ตัวดีที่ชอบก่อเรื่องทันที อธิบายให้อาฟังหน่อยซิครับ ว่าผีตัวไหนมันเข้าสิงชมพูอีกเมธาพัฒน์หรี่ตาจ้องมองพวงชมพูนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาสุดเซ็กซี่ของเขากระด้างขึ้นมาอย่างน่ากลัว หรือว่านี่คือตัวตนของชมพู เด็กเอาแต่ใจ นี่ใช่ไหมที่ชมพูเป็นคำพูดกล่าวหารุนแรงของเขาทำให้ เด็กสาวถึงกับหน้าซีดขาว เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาตามไรผม แล้วทำไมล่ะ ถ้าชมพูจะเป็น หรืออาต้นไม่ชอบ ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องมาสนใจ เพราะชมพูก็จะเลิกสนใจอาต้นเช่นกัน เชิญไปอี้อ๋อกับแม่คนงานสาวคนนั้นตามสบาย ชมพูไม่อยู่ขัดคอแล้วพูดออกมาด้วยความน้อยใจสุดขีด ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวเดินหนีไป เมธาพัฒน์รีบวิ่งตามไปคว้าแขนกลมกลึงเอาไว้ เขาลากร่างบางของพวงชมพูให้เดินตามกลับไปที่บ้านพักอย่างรวดเร็ว เพราะถ้าขืนอยู่ต่อที่ไร่มีหวังเขาได้ตกเป็นขี้ปากของคนงานอย่างแน่นอน เด็กนิสัยไม่ดี ใครเขาจะรักลงเมธาพัฒน์ปิดประตูตามหลัง เมื่อเขาและพวงชมพูผ่านข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้องนอนของเด็กสาวในปกครองแล้ว ไม่รักก็อย่ารัก เพราะถึงชมพูทำยังไงอาต้นก็ไม่คิดจะรักชมพูอยู่แล้วสาวน้อยสะบัดแขนตนเองแรง ๆ หวังจะให้หลุดพ้นจากมือหนาใหญ่ของเขา แต่ไม่หลุดซ้ำแล้วเอวบางของหล่อนก็ยังถูกเขารวบเขาไปกอดแน่น รู้ได้ยังไง หรือว่ามีมนต์วิเศษล่ะเมธาพัฒน์ถามกลับไปอย่างยียวน ดวงตาของเขาจ้องมองเรียวปากอิ่มที่ขยับไปมามีชีวิตชีวาของพวงชมพูนิ่ง ความรู้สึกบางอย่างเริ่มจะเป็นผู้นำเขาอีกแล้ว อาต้นใจร้าย ปล่อยชมพูนะ เกลียดกันก็บอกมา ไม่ต้องแกล้งทำเป็นหลบหน้าหรอกน้ำเสียงของพวงชมพูเจือสะอื้น ตาคู่สวยของหล่อนรื้นไปด้วยน้ำตา ถ้าอาเกลียดชมพูจริง ๆ อาคงไม่กอดชมพูแบบนี้หรอกเมธาพัฒน์แทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายที่พูดจาแบบนั้นออกไป แต่ตอนนี้หัวใจของเขามันเต้นแรง มันสุดจะควบคุมได้ และที่สำคัญ... ตอนนี้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเขาถูกใบหน้างาม ๆ ของพวงชมพูกลบจนจมดินไปหมดแล้ว อาต้น!พวงชมพูแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย นี่ไม่ใช่อาต้นที่หล่อนรู้จักนี่ สาวน้อยเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา กระแสแห่งความปรารถนาเต้นไหวอยู่ภายในดวงตาสีดำสนิทของเขา เด็กสาวแก้มร้อนผ่าว อาไม่อยากทำร้ายชมพู แต่ชมพูยั่วอาเกินไปแล้วมือหนาของเขายกขึ้นมาลูบไล้นวลแก้มของหล่อนเบา ๆ อ่อนโยนที่สุด พวงชมพูครางในลำคอเบา ๆ ราวกับฝันไป สาวน้อยหลับตาพริ้มเมื่อรู้สึกว่าใบหน้าสุดหล่อเหลาของเมธาพัฒน์กำลังจะก้มลงมาหา เรียวปากอิ่มเต็มสีสวยเผยอออกจากกันน้อย ๆ อย่างเชิญชวน แต่อาทำอย่างที่ชมพูต้องการไม่ได้ อาเป็นผู้ปกครองของชมพู ถึงแม้จะไม่ใช่ตามกฎหมาย แต่ก็ตามคำมั่นสัญญาที่อาได้ให้ไว้กับพ่อของชมพูคำพูดของเขาเหมือนแก้วน้ำที่ถูกปาลงพื้นจนแตก มันบาดลึกเข้าไปทั่วหัวใจ สาวน้อยลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว แก้มนวลแดงก่ำด้วยความอับอาย มองเขาอย่างแค้นเคือง งั้นก็ปล่อยชมพูได้แล้ว และออกไปให้พ้นหน้าชมพูเลย คนใจร้ายพวงชมพูดิ้นรนอย่างแรงจนรอดพ้นมาจากอ้อมกอดของเขา เด็กสาวกัดฟันอย่างเดือดดาลก่อนจะระดมทุบตีอกกว้างของผู้ชายตรงหน้าอย่างโกรธแค้น ถ้าชมพูยังไม่รู้จักโตแบบนี้ อาคงต้องไปอยู่ที่อื่นซะแล้วมือบางยกค้างอยู่กลางอากาศ สาวน้อยมองหน้าอาหนุ่มอย่างน้อยใจ ก่อนจะกัดฟันพูดออกมาอย่างขมขื่น ไม่เป็นไรค่ะ ถึงไม่มีอาต้นชมพูก็อยู่ได้ ก็ดีเหมือนกัน อาต้นจะได้ไม่ต้องคอยวิ่งหนีชมพูด้วย จะได้ไม่เหนื่อยไงคะ แต่ชมพูจะเป็นฝ่ายไปไม่ใช่อาต้นพวงชมพูหยุดออกฤทธิ์ เด็กสาวรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าเดินทางสีดำใบใหญ่ของตัวเองที่อยู่บนหลังตู้ลงมาเปิดออก ก่อนจะรีบหันไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาใส่ทั้งน้ำตา หยุดนะชมพู ทำไมถึงได้ดื้อขนาดนี้ เอาแต่ใจเหลือเกินเมธาพัฒน์กระโดดข้ามเตียงนอนสีหวานมาคว้ามือของพวงชมพูไว้แน่น สาวน้อยพยายามสะบัดแรง ๆ แต่ไม่หลุด หล่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างโกรธแค้น อย่ามายุ่ง ปล่อยชมพูนะพวงชมพูพยายามดิ้นรนอย่างสุดแรง เมธาพัฒน์ก็ไม่ยอมแพ้เขาพยายามรวบข้อมือทั้งสองข้างของพวงชมพูเอาไว้ ทั้งคู่ต่อสู้กันอยู่นานก่อนจะเสียหลักล้มลงไปบนเตียงด้วยกันทั้งคู่ โดยที่เรือนร่างแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเมธาพัฒน์นอนอยู่เบื้องล่าง และร่างนุ่มนิ่มของพวงชมพูอยู่ด้านบน กาลเวลาเหมือนหยุดอยู่กับที่ เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความแนบสนิทที่ชิดเชื้อเกินความจำเป็นทำให้เลือดในกายของชายหนุ่มปั่นป่วน ความต้องการบางอย่างค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นจากการหลับใหล แต่มันก็เรียกร้องอยู่อย่างชัดเจนบริเวณท้องน้อยของพวงชมพู สาวน้อยหน้าแดงซ่านความรู้สึกแนบชิดสนิทสนมกับชายที่ตัวเฝ้าแอบรักมานาน เด็กสาวขยับตัวไม่ได้ ความร้อนบางอย่างขมวดเป็นปมอยู่ในช่องท้อง ดวงตากลมโตของหล่อนจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากสุดเซ็กซี่ของผู้ชายใต้ล่างราวกับต้องมนต์สะกด ทรวงอกของหล่อนแนบชิดกับอกกว้างตึงเครียดจนหล่อนคิดว่าแม้แต่อากาศก็ยังเล็ดลอดผ่านไปได้ยากเลย อาต้น...พวงชมพูครางเรียกชื่อเขาออกมาเสียงแผ่วเบาในลำคอ ดวงตากลมโตของหล่อนจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลาขั้นเทพของอาหนุ่มของตนเองนิ่ง ความต้องการอะไรบางอย่างฉายชัดออกมาจากประกายตาคู่สวยนั้น เมธาพัฒน์เห็นแล้วสติสตังของเขาก็วิ่งหนีกระเจิดกระเจิงหายไปจนหมดสิ้น อย่าทำให้อาคลั่ง...เมธาพัฒน์คำรามเสียงแหบพร่า พลังกายและพลังใจทั้งหลายทั้งมวลถูกเขาเรียกออกมาใช้จนหมดสิ้น แต่... มันไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกถึงความอวบอิ่มงดงามของพวงชมพูน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว ลุกขึ้นจากตัวอา ก่อนที่จะสายเกินไปคำพูดของเขาเหมือนเสียงของสัตว์ที่ได้รับความเจ็บปวดรุนแรง พวงชมพูหน้าแดงด้วยความอับอาย สาวน้อยรีบพลิกร่างของตัวเองลงจากกายกำยำของเขาอย่างรวดเร็ว เมธาพัฒน์พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง เมื่อร่างบอบบางงามสะพรั่งของสาวน้อยในปกครองเคลื่อนตัวพ้นจากไป ชายหนุ่มแทบอยากจะคว้าหล่อนเข้ากอด เข้ามาจูบให้สมใจอยาก แต่ก็ทำไม่ได้ หล่อนเด็กเกินไป และหล่อนก็ไม่ใช่ผู้หญิงของเขาซะด้วย ถึงแม้หล่อนจะแสดงท่าทีว่าหลงรักเขามากแค่ไหน แต่นี่คงเป็นแค่ความหลงชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น สักวันหล่อนก็คงจะมีคนรักที่พร้อมจะยืนเคียงค้างหล่อน แต่ไม่ใช่เขา! ด้วยความคิดที่ว่าหล่อนต้องไปเป็นของคนอื่น ความโกรธเกรี้ยวก็แล่นเข้ามาสู่สายเลือดของเขาเต็มเปี่ยม ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นนั่ง เขามองแผ่นหลังของพวงชมพูที่สะท้อนไปมาเพราะแรงสะอื้นอย่างขุ่นเคืองใจ ก่อนจะก้าวลงจากเตียงนอนไปหยุดยืนหันหลังอยู่ที่ประตูห้อง สิ่งที่ชมพูกำลังจะบังคับให้อาทำ มันเป็นไปไม่ได้ และอาก็ไม่คิดจะทำมันด้วย!เขาพูดคำประหารจบ ก็เปิดประตูก้าวออกไปจากห้องนอนของหล่อน เสียงปิดประตูตามหลังแรง ๆ นั้นบ่งบอกอารมณ์ขุ่นมัวของเขาได้เป็นอย่างดี พวงชมพูตัวแข็งทื่อ... คำพูดกล่าวหารุนแรงที่เมธาพัฒน์ทิ้งให้ไว้ก่อนจะออกไปจากห้องทำให้เด็กสาวแทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความเจ็บช้ำ น้ำตาแห่งความเสียใจแห่งออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน เขาใจร้าย... ใจร้ายเหลือเกิน! เมธาพัฒน์วิ่งลงมาตามบันไดไม้ที่ทอดยาวอย่างรีบร้อน อารมณ์ปรารถนาที่เขาไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้นมาเลย แต่ยายเด็กสาวตัวแสบนั้นทำการปลุกมันขึ้นมาจนได้ ชายหนุ่มสบถคำรามออกมาอย่างหัวเสีย ความรู้สึกต้องห้ามมันกำลังจะฆ่าเขาให้ตาย ชายหนุ่มกำลังจะเดินพ้นไปจากประตูบานใหญ่หน้าบานอยู่แล้ว แต่เสียงเรียกของสาวใช้คนหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังซะก่อน เมธาพัฒน์พยายามปรับอารมณ์ให้เย็นลงก่อนจะหันหลังกลับไปยังต้นเสียง มีอะไรหรือเปล่าชายหนุ่มถามออกไปเสียงเรียบแต่ก็ยังมีร่องรอยแห่งความขุ่นเคืองแฝงอยู่ไม่น้อย คือ... คุณต้นจะรับอาหารกลางวันเลยไหมคะ หนูจะได้จัดให้ ไม่ต้องหรอก ผมทานมาแล้วเมธาพัฒน์จ้องมองสาวใช้อย่างแปลกใจ ที่เห็นหล่อนทำท่าทางตกตะลึงคำกับตอบของเขา ต่อไปก็ไม่ต้องเตรียมอาหารกลางวันเผื่อผมแล้วนะ ผมจะทานพวกคนงานเมธาพัฒน์พูดจบก็กำลังหันหลังเดินจากไป แต่แม่สาวใช้คนเดิมก็เรียกเขาขึ้นมาอีก ชายหนุ่มหันกลับมาอีกครั้งด้วยท่าทางรำคาญเต็มทน ผมมีงานต้องทำอีกเยอะ รีบพูดมาครับสาวใช้หน้าเสียเมื่อถูกเมธาพัฒน์ตำหนิออกมา คือ... คุณหนูเธอ... เธอเมื่อได้รู้ว่าเรื่องที่สาวใช้กำลังจะพูดนั้นเกี่ยวพันกับพวงชมพู ความสนใจของเมธาพัฒน์ก็ถูกนำมากองรวมกันไว้ตรงหน้าทันที และคำพูดอึกอักของสาวใช้ก็ช่างไม่ทันใจเขาเสียจริง ๆ ชมพู ทำไม มีอะไรครับ คุณหนูเธอเขาครัวทำอาหารเตรียมไว้ให้คุณต้นทานค่ะ แต่คุณต้นไม่มา เธอเลยเสียใจมากคำพูดของสาวใช้ที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้น เสมือนคมมีดที่พุ่งเข้าไปตัดขั้วหัวใจของเขาอย่างเฉียบพลัน พวงชมพูเข้าครัวทำอาหารรอเขางั้นหรือ... แค่คิดถึงตรงนี้ความรู้สึกผิดก็จู่โจมเข้าใส่สามัญสำนึกของเขาอย่างรุนแรง ราวกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำถึงขีดสุด อย่างนี้นี่เองพวงชมพูถึงได้ดูโกรธเกรี้ยวนักที่เขาไม่ยอมกลับมาทานอาหารกลางวันที่บ้าน อาขอโทษ ชมพูเมธาพัฒน์พึมพำออกมาแผ่วเบาในลำคอ ก่อนจะรีบหมุนตัวกลับเดินตรงไปยังห้องอาหาร โดยมีสาวใช้คนเดิมรีบวิ่งตามไปด้วยสีหน้าไม่สบายใจ เมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวข้ามพ้นธรณีประตูห้องอาหารเข้ามา ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำเอาเมธาพัฒน์อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกอยู่นานหลายอึดใจ และพอได้สติชายหนุ่มก็หันหน้ากลับไปมองสาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาด้วยสายตาคาดคั้นต้องการคำตอบ ใครมาเล่นขายขนมในบ้านของผมหรือเปล่านี้ ทำไมมันเละเทะอย่างนี้คำพูดที่แสดงถึงความไม่พอใจอย่างใหญ่หลวงคำรามออกมา คือคุณหนู... เธอทำไว้รอคุณต้น แต่คุณต้นไม่มา เธอเลย...สาวใช้ไม่กล้าพูดต่อ แต่ถึงหล่อนไม่พูดออกมา จากสภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้เขารู้ดีกว่าพวงชมพูเป็นเด็กเอาแต่ใจแค่ไหน เอาล่ะ ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว เธอทำความสะอาดให้เรียบร้อยนะ ส่วนตัวต้นเหตุเดี๋ยวผมจะจัดการเองเมธาพัฒน์คำรามเล็ดรอดไรฟันออกมา กรามแข็งแรงของเขาขบกันขึ้นเป็นสัน ดวงตาคมดั่งพญาเหยี่ยวของเขาวาววับอย่างน่ากลัว จากที่ตั้งใจว่าจะหนีหล่อนกลับเข้าไปทำงานที่ไร่ต่อ แต่ตอนนี้แผนการของเขาต้องปรับเปลี่ยนโดยฉับพลัน พวงชมพูร้ายกาจเกินไปแล้ว เอาแต่ใจ แสนงอน เขาคงต้องหาวิธีมากำราบหล่อนซะที .................................................................... โปรดติดตามตอนต่อไปค่า.... |
 
|
|
| -1- |
โพสเมื่อ 25-10-2008 21:17
|
 Super Admin  ข้อความ: 130 เข้าร่วม: 27.07.08 |
ขอบคุณครับ ที่อัพ .. น้องๆที่ตามอ่าน รอพบ สัมภาษณ์ น้องบัว เร็วๆนี้ คาดว่า 1พย. ที่หน้าเวบนี้ละ www.FreeMag.org ฟรีแมกกาซีนฉบับแรกของคนไทย |
|
|
|
| HARUTAI |
โพสเมื่อ 25-10-2008 22:09
|
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 29.09.08 |
มาแล้วค่ะ มาอ่าน เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ มิ้วเองค่ะ พี่ใบบัว |
|
|
|
| kunlakha |
โพสเมื่อ 25-10-2008 22:18
|
แฟนคลับ ข้อความ: 134 เข้าร่วม: 30.07.08 |
แวะมาส่งกำลังใจให้ค่ะ และก้อจะติดตามต่อไปเรื่อยๆ ค่า |
|
|
|
| bongmayziie |
โพสเมื่อ 25-10-2008 22:24
|
|
ขาจร ข้อความ: 1 เข้าร่วม: 07.10.08 |
มาอัพ ๆ เรว ๆน้ะค้ะ รออยู๋ ๆ |
|
|
|
| ninja |
โพสเมื่อ 25-10-2008 23:05
|
|
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 04.10.08 |
poor chompoo! love him but he's trying to escape. |
|
|
|
| MoJiJin |
โพสเมื่อ 25-10-2008 23:05
|
|
ขาจร ข้อความ: 1 เข้าร่วม: 25.10.08 |
ช่างเปนอาที่แสนดีเหลือเกิน สู้ๆนะคะ |
|
|
|
| BB_boWz |
โพสเมื่อ 25-10-2008 23:31
|
|
ขาจร ข้อความ: 13 เข้าร่วม: 29.09.08 |
เย่ๆๆ ตอนที่สอง มาแล้ววว เริ่มจะเข้มข้นขึ้นแล้ววว รอๆๆตอนต่อไปนะค่ะพี่ใบบัว^^ |
|
|
|
| nan |
โพสเมื่อ 25-10-2008 23:45
|
|
ขาจร ข้อความ: 12 เข้าร่วม: 01.10.08 |
ดีใจจัง ที่พี่ใบบัวมาอัพ ขอให้พี่มาอัพเร็วๆนะคะ
nan   |
|
|
|
| nan |
โพสเมื่อ 25-10-2008 23:48
|
|
ขาจร ข้อความ: 12 เข้าร่วม: 01.10.08 |
จะเป็นกำลังใจให้พี่ใบบัวคะ และรอตอนต่อไปอยู่นะจะบอกให้ 
nan |
|
|
|
| mintnaja |
โพสเมื่อ 26-10-2008 00:13
|
ชั่วคราว ข้อความ: 24 เข้าร่วม: 04.10.08 |
up เร็ว ๆ นะค่ะ รออยู่ค่ะ เป็นกำลังจัยให้ค่ะ |
|
|
|
| Manootsa |
โพสเมื่อ 26-10-2008 00:17
|
|
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 30.09.08 |
รอติดตามจนจบนะ ใบบัวนักเขียนในดวงใจของมนุสสา  สู้ๆจ้ามีกำลังให้เสมอ มนุสสา |
|
|
|
| Mookrawee |
โพสเมื่อ 26-10-2008 12:03
|
|
ขาจร ข้อความ: 1 เข้าร่วม: 26.10.08 |
รออ่านอยู่นะค่ะ รีบมาอัพเร็วๆนะ สู้ๆค่ะจะเป็นกำลังจัยให้
|
|
|
|
| p16tvxq |
โพสเมื่อ 26-10-2008 13:05
|
|
ขาจร ข้อความ: 2 เข้าร่วม: 29.09.08 |
สนุกมากๆค่ะ อิอิ..อาต้นใจร้ายเกินไปแล้วนะเนี่ย... อัพตอนต่อไปเร็วๆนะคะ รออยุค่ะ เปนกะลังใจให้นะคะ |
|
|
|
| bua123456 |
โพสเมื่อ 26-10-2008 14:58
|
|
ขาจร ข้อความ: 1 เข้าร่วม: 03.10.08 |
สนุกมากมาย |
|
|
|
| Mamink |
โพสเมื่อ 26-10-2008 16:27
|
|
ขาจร ข้อความ: 5 เข้าร่วม: 25.10.08 |
สวัสดีค่ะพี่ใบบัว ^^ ดีใจมากๆเลยที่ได้อ่าน (รออ่านนานมากอ่าจ้า) ถึงจะรอนานก้อไม่ผิดหวังเลย สนุกมากๆเลยค้า ส่วนเรื่องเลห์รัก เพลิงปรารถนา ก้อติดตามที่แจ่มใสค่ะ ชอบมากกกกก หนังสือออกเมื่อไหร่จะอุดหนุนนะค้า รักพี่ใบบัวค้า " สู้ สู้ " ^^ |
|
|
|
| Zeen |
โพสเมื่อ 26-10-2008 16:59
|
|
ขาจร ข้อความ: 3 เข้าร่วม: 01.10.08 |
ว๊าว!!~ น่าสงสารชมพู อาต้นไม่สนจัยเรย อาต้นจัยร้ายมาก T^T อัฟคั๊บๆๆๆๆๆ ) |
|
|
|
| barbieskirt |
โพสเมื่อ 26-10-2008 18:43
|
|
ขาจร ข้อความ: 1 เข้าร่วม: 26.10.08 |
ขอมาติดตามด้วยนะคะ สนุกมากๆค่ะ |
|
|
|
| may_patouch |
โพสเมื่อ 26-10-2008 19:50
|
 สมาชิก  ข้อความ: 78 เข้าร่วม: 30.09.08 |
เฮ้อ ในที่สุดพี่ใบบัวก้อมาอัพซะที จะขาดใจอยู่แล้วนะเนี่ย สนุกค่ะ ทำมัย อาต้นเป็นผู้ชายที่ดีอย่างนี้ล่ะค่ะ สงสัยพวงชมพูต้องพยายามมากกว่านี้ ตอนต่อไปอัพ เร็ว ๆ นะค่ะ ป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ |
|
|
|
| may_patouch |
โพสเมื่อ 26-10-2008 19:55
|
|
สมาชิก ข้อความ: 78 เข้าร่วม: 30.09.08 |
อ้อ ลือ จะรออ่านเรื่องต่อไปอยู่นะค่ะ วางแผงเมื่อไหร่อย่าลืมบอกข่าวกันมั่งนะ (ซื้อเพลิงแค้นซาตานมาแล้วนะค่ะ) เล่มต่อไปสั่งจองได้มั้ยอ่ะ เพราะอยากได้ลายเซ็นต์ของพี่ใบบัวด้วยอ่ะ ยังงัยก้อตอบหน่อยนะค่ะ ว่าได้หรือไม่ได้ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ |
|
|
|
| ไปยังฟอรั่ม: |