S.S. Van Dine หรือ Willard Huntington Wright นักเขียนเรื่องแนวสืบสวนผู้มีชื่อเสียงได้เสนอกฎเกณฑ์ 20 ข้อที่ควร ปฏิบัติในการเขียนเรื่องแนวสืบสวนไว้ดังนี้

1. ผู้อ่านต้องมีโอกาสในการแก้ไขปมปัญหาอย่างเสมอภาคกับนักสืบ หลักฐานทั้งหมดต้องอธิบายและบอกกล่าวอย่างเปิดเผย
2. ต้องไม่มีการหลอกลวงหรือการเล่นกลอย่างจงใจกับผู้อ่าน มีแต่การสวมบทบาทอย่างสมเหตุสมผลของอาชญากรกับตัวนักสืบเองเท่านั้น
3. ไม่ต้องมีเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ สิ่งสำคัญของเรื่องคือการนำอาชญากรไปสู่ความยุติธรรม ไม่ใช่นำไปสู่แท่นแห่งการสมรส
4. ตัวนักสืบเอง หรือหนึ่งในเจ้าหน้าที่สืบสวนไม่ควรปรากฎในภายหลังว่าเป็นอาชญากร เพราะจะทำให้มันเป็นอุบายที่แย่มาก
5. ต้องสามารถตรวจสอบผู้กระทำผิดได้จากหลักเกณฑ์ที่สมเหตุสมผล ไม่ใช่จากอุบัติเหตุหรือเหตุบังเอิญ หรือการสารภาพที่ปราศจากแรงกระตุ้น การแก้ปัญหาของอาชญากรในแบบหลังเสมือนการส่งผู้อ่านไปไล่ห่านป่าอย่างระมัดระวัง แล้วต่อมาจึงค่อยบอกพวกเขาหลังจากที่พวกเขาล้มเหลวแล้วว่า คุณมีสิ่งที่พวกเขาต้องการอยู่ตลอดเวลา นักเขียนประเภทนี้ไม่มีอะไรดีไปกว่าตัวตลกคนหนึ่ง
6. นวนิยายสืบสวน ต้องมีนักสืบหนึ่งคนในเรื่อง และนักสืบนายนั้นก็จะยังไม่เป็นนักสืบ จนกว่าเขาจะลงมือสืบสวน หน้าที่ของเขา คือ การรวบรวมหลักฐานต่าง ๆ ที่จะค่อย ๆ สาวไปสู่ บุคคลผู้ก่อเหตุเลวร้ายในบทแรกสุด และหากนักสืบไม่สามารถบรรลุข้อสรุปของเพื่อนำมาวิเคราะห์หลักฐานเหล่านั้นได้ เขาก็ไม่ใช่บุคคลที่มีความสามารถในการแก้ปัญหาของเขาได้ดีไปกว่า เด็กนักเรียนผู้ร้คำตอบจากเฉลยที่อยู่ด้านหลังโจทย์คณิตศาสตร์
7. เป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีศพ 1 ศพในเรื่องแนวสืบสวน การมีศพเป็นเรื่องที่ดี ไม่มีอาชญากรใดดีไปกว่าการฆาตกรรม หนังสือความยาว 300 หน้า โกลาหลเกินไปสำหรับอาชญากรรม ยิ่งไปกว่านั้น ปัญหาและการสิ้นเปลืองพลังงานของผู้อ่านต้องคุ้มค่า
8. ปัญหาของอาชญากรรมในเรื่องต้องได้รับการแก้ปัญหาโดยหลักธรรมชาติที่สมเหตุสมผล พวกวิธีการเล่นผีถ้วยแก้ว การเข้าทรง และการเพ่งลูกแก้ว หรืออื่นๆ ที่เกี่ยวกับอำนาจลี้ลับเป็นข้อห้าม ผู้อ่านยังมีโอกาสชนะเมื่อรวมไหวพริบของเขาเข้ากับเหตุผลของนักสืบ แต่ถ้าหากผู้อ่านต้องมาแข่งกับไสยศาสตร์แล้วล่ะก็ ยังไง ๆ เขาก็แพ้
9. ต้องมีนักสืบเพียงคนเดียวเท่านั้น หรือมีพระเอกเพียงคนเดียว การมีนักสืบเป็นทีมนอกจากจะทำให้เรื่องกระจัดกระจายแล้ว ยังทำลายความต่อเนื่องของเหตุผลอีกด้วย และแถมยังไม่ยุติธรรมกับผู้อ่านอีก หากมีนักสืบมากกว่าหนึ่งคน ผู้อ่านก็จะไม่รู้ว่าใครคือคนที่เขาจะต้องร่วมมคิดแก้ไขปัญหาด้วยกัน เสมือนกับการให้ผู้อ่านไปแข่งวิ่งร่วมกับทีมวิ่งผลัด
10. อาชญากรผู้เผยโฉมในภายหลังต้องเป็นบุคคลที่มีบทบาทสำคัญไม่มากก็น้อยในเรื่อง หรือเป็นตัวละครตัวใดตัวหนึ่งที่ผู้อ่านคุ้นเคยและสนใจ
11. นักเขียนต้องไม่เลือกให้คนรับใช้ เป็นอาชญากร เป็นเรื่องการวิงวอนของปัญหาทางศีลธรรม และเป็นการแก้ปัญหาที่ง่ายเกินไป อาชญากรต้องเป็นคนที่คุ้มค่าแก่การสงสัย ไม่ใช่บุคคลที่คนทั่วไปดูแล้วน่าสงสัย
12. ต้องมีอาชญากรเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่สำคัญว่าจะเกิดอาชญากรรมขึ้นกี่ครั้งก็ตาม แน่นอนที่อาชญากรอาจมีผู้ช่วย หรือผู้ร่วมทีม แต่ภาระหน้าที่ทั้งหมดต้องตกอยู่กับคนเพียงคนเดียว
13. สังคมลับ ๆ หรือพวกมาเฟีย ไม่ควรมีในเรื่องแนวสืบสวน จงแน่ใจว่าฆาตกรในเรื่องมีโอกาสกล้าได้กล้าเสีย แต่มันก็เกินไปที่จะให้พวกเขามีสังคมลับ ๆ ของตนที่จะหลบซ่อน ไม่มีฆาตกรมีระดับที่เชื่อมั่นในตนเองคนใดจะต้องการเรื่องประหลาดแบบนี้
14. วิธีการของฆาตกร และแนวทางในการสืบสวน ต้องสมเหตุสมผลและใช้ความรู้ความชำนาญ อาจกล่าวได้ว่าวิทยาศาสตร์กำมะลอ จินตนนาการล้วน ๆ และคำแนะนำที่เกิดจากการเดาไม่ควรปล่อยให้เกิดขึ้นในเรื่อง ครั้งหนึ่งเมื่อนักเขียนทะยานขึ้นสู่ ขอบแห่งความเพ้อฝัน ในแบบของจูลส์ เวิร์น (นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์) คือเขาได้ก้าวออกไปนอกขอบเขตของเรื่องแนวสืบสวนแล้ว
15. ข้อเท็จจริงของปัญหาต้องแสดงให้ผู้อ่านที่มีไหวพริบพอเห็นได้อย่างชัดเจนในเรื่อง หมายความว่า หลังจากที่ผู้อ่านได้คำอธิบายของอาชญากรรมนั้น ๆ แล้ว ผู้อ่านควรจะเห็นสิ่งที่ข้อสรุปนั้นมีด้วย ด้วยความรู้สึกที่ว่า สิ่งนั้นได้มาปรากฎต่อหน้าตาของเขา สำแดงหลักฐานต่าง ๆ ที่ล้วนชี้นำไปสู่ตัวผู้กระทำผิด และนั่นถ้าหากเขาชาญฉลาดเหมือนนักสืบ เขาก็จะต้องสามารถแก้ปัญหาที่น่าพิศวงนั้นได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องรอจนถึงบทสุดท้าย บ่อยครั้ง ผู้อ่านที่ฉลาดมักแก้ปัญหาได้โดยไม่ปริปากบ่น
16. ไม่ควรแนะนำนักสืบในเรื่องยืดยาว ไม่ควรใช้โวหารเล่นลิ้นนอกประเด็น ไม่ควรหมกมุ่นกับการสร้างบรรยากาศ ไม่ควรวิเคราะห์ตัวละครอย่างมีนัย เหตุการณ์เหล่านี้ไม่จำเป็นในการบันทึกเรื่องอาชญากรรม และการหาเหตุผล นักสืบมีหน้าที่แสดงพฤติกรรม แนะนำประเด็นต่าง ๆ ที่ไม่เปิดเผยสู่เป้าประสงค์หลักซึ่งเป็นการแจ้งปัญหาและวิเคราะห์มัน และนำมันสู่การแก้ปัญหาที่ประสบความสำเร็จ จงแน่ใจว่ามีการแก้ปัญหาที่ประสบความสำเร็จ จงแน่ใจว่ามีการแก้ปัญหาที่ประสบความสำเร็จ จงแน่ใจว่ามีการบรรยายและการจำแนกแยกแยะตัวละครอย่างมีประสิทธิภาพที่จะทำให้นวนิยายเรื่องนั้น ๆ มีลักษณะที่น่าจะเป็นไปได้
17. ในเรื่องแนวสืบสวน อาชญากรผู้เชี่ยวชาญต้องไม่แบกรับความรู้สึกผิดในอาชญากรรมที่ตนได้ก่อขึ้น อาชญากรรมที่เกิดจากพวกบุกรุก และพวกผู้ร้าย ล้วนเป็นขอบข่ายงานของสถานีตำรวจ ไม่ใช่ของบรรดานักเขียน และนักสืบสมัครเล่นที่ปราดเปรื่อง อาชญากร ที่น่าดึงดูดใจจริง ๆ คือคนที่สารภาพความผิดกับเสาในโบสถ์ หรือจากบันทึกฉบับหนึ่งของสาวแก่สำหรับการบริจาคของเธอ
18. อาชญากรรมในเรื่องต้องไม่เผยโฉมออกมาว่าเป็นเพราะอุบัติเหตุหรือการฆ่าตัวตาย การจบเรื่องแบบนี้เป็นการหลอกลวงผู้อ่านที่มีจิตใจดีและน่าไว้วางใจ
19. แรงจูงใจของอาชญากรรมทั้งหมดในเรื่องแนวสืบสวนควรจะเป็นเรื่องส่วนตัว โครงเรื่องสากล และเรื่องสงครามเกี่ยวกับการเมือง เป็นโครงเรื่องของเรื่องแนวอื่น ๆ ที่มีแนวทางในการรับใช้ผู้อ่านแตกต่างกันออกไป อาจกล่าวได้ว่า มันควรเป็นประสบการณ์ทั่ว ๆ ไปที่ผู้อ่านพบได้ทุกวัน และเป็นทางระบายแรงปรารถนาและความรู้สึกของผู้อ่านที่ถูกกดดันไว้
20. และ (เพื่อทำให้กฎเกณฑ์ของผู้เขียนครบตามจำนวนข้อ) ขอเพิ่มคำแนะนำสองสามข้อ ที่ไม่มี นักเขียนเรื่องแนวสืบสวน ผู้มีความนับถือตนเองคนใด ใช้เพื่อทำให้เรื่องของตนมีคุณค่า แต่พวกมันก็ถูกนำมาใช้บ่อย อาจดูคุ้นเคยสำหรับ ผู้ที่รักการอ่านเรื่องแนวนี้ เพราะ การใช้สิ่งเหล่านี้ คือ การสารภาพการไม่รู้จักกาลเทศะ และการขาดความริเริ่มของนักเขียน ได้แก่
    • การค้นหาหลักฐานจับอาชญากรด้วยการเปรียบเทียบยี่ห้อของก้นบุหรี่ที่อาชญากรทิ้งไว้ ในที่เกิดเหตุ กับยี่ห้อที่ผู้ต้องสงสัยสูบ
    • การสร้างฉากจำลองปลอมเป็นวิญญาณมาหลอกหลอนผู้กระทำผิดให้สารภาพ
    • ปลอมแปลงลายนิ้วมือ
    • สร้างพยานเท็จ
    • สุนัขไม่เห่าแสดงว่าผู้บุกรุกเป็นคนคุ้นเคย
    • การจับกุมอาชญากรรมคู่แฝด หรือพี่น้องที่มีใบหน้าคล้ายผู้ต้องสงสัย แต่ปรากฎว่าเป็นผู้บริสุทธิ์
    • เข็มฉีดยาและหมัดเด็ด
    • ลายลักษณ์อักษรของฆาตกรที่ทิ้งไว้ในที่ห้องปิดล็อคหลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจได้บุกเข้าไป
    • การทดสอบหาความสัมพันธ์ของถ้อยคำสำหรับความผิด
    • รหัสลับ หรือจดหมายรหัสที่ค่อย ๆ เปิดเผยโดยนักสืบ